molecularkitten

Cut Magazine (2009.07) No. 248

Part II

คอนเสิร์ตนี้ไม่ได้มีความหมายสำคัญแค่เป็นคอนเสิร์ตแรกที่บุโดกัน แต่ยังเป็นการแสดงให้เห็นถึง
ความเป็นมาของคุณในปีฉลองครบ 20 ปี อีกด้วย ยิ่งไปกว่านั้นในเดือนสิงหาคมที่จะถึงนี้
คุณยังมีคอนเสิร์ตที่นางาซากิ บ้านเกิด หลังจากที่ว่างเว้นไปถึง 9 ปี และอัลบั้ม "Zankyo"
ก็มีธีมหลักมาจากคอนเส็ปเดียวกันนี้ ดูเหมือนว่าประเด็นหลักล้วนสร้างขึ้นมาจากรากเหง้า
และความเป็นมาของคุณ ตลอดเวลาที่ผ่านมาฟุคุยาม่าซังมักย้ำให้เห็นอยู่เสมอว่าคุณมาจากคิวชู
ทำไมคุณถึงเน้นในสิ่งเหล่านี้ มากระทั่งในปัจจุบัน ?

F: ครับ เรื่องนี้มีเหตุอยู่สองอย่าง ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ ผมเริ่มให้ความสนใจกับความเป็นไปได้หลาย ๆ อย่าง
ของสิ่งที่เรียกว่า "ความบันเทิง" ความบันเทิงจริง ๆ แล้วเกี่ยวกับอะไร ? แล้วจะทำอะไรให้บรรลุผลได้บ้าง
จากสิ่งนี้ ? ผมเริ่มคิดไตร่ตรองดูถึงสิ่งเหล่านี้

สมัยตอนที่ผมเด็ก ๆ อยู่ประมาณชั้น ม.ต้น ผมมองไปที่ผู้ใหญ่รอบ ๆ ตัวแล้วก็รู้สึกสะดุดใจในชีวิตที่อุทิศ
ให้กับบริษัท ทำงานเพื่อรับเงินเดือน ปฏิบัติตามนโยบายที่บริษัทวางเอาไว้ ทำตามระบบซ้ำ ๆ แบบนี้ไป
เรื่อย ๆ ทุกวันจนตลอดชีวิต ความคิดนี้อาจจะได้มาจากการที่เห็นคนรอบตัวในตอนนั้น ซึ่งเป็นตอนที่ผมเริ่ม
รู้สึกสนใจเกี่ยวกับวงการบันเทิง นอกเหนือไปจากความสนใจเรื่อง "อันปังแมน" (หัวเราะ)

ช่วงนั้นผมก็เลยเริ่มสังเกตดูพวกนักดนตรีหรือว่าไอดอล ผมไม่เคยเจอพวกเขามาก่อน พวกเขาไม่ได้เป็นคนในบรรดาญาติพี่น้อง ครูที่โรงเรียน หรือเพื่อนบ้านที่อยู่รอบ ๆ ไม่มีใครที่ผมรู้จักเป็นแบบนั้น แต่เสน่ห์และพลังทีเปล่งประกายออกมาจากงานของพวกเขานั้น ทำให้ผมรู้สึกได้ถึงความมีอิสระและสิ่งนี้ก็จับความสนใจของผม ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นไอดอล นักแสดง หรือเป็นอะไรอื่น ๆ ก็ตาม ผมก็รู้สึกได้จากพวกเขาแบบเดียวกันนี้

อือ-ฮึ

F: ตอนนั้นผมคิดว่าเสน่ห์ที่เปล่งประกาย และความมีอิสระนั้นต้องมาจากความเป็นโตเกียวแน่ ๆ
เลยเป็นเหตุผลที่ตัดสินใจมุ่งหน้ามาที่นี่ เพราะรู้สึกว่าไม่มีทางเป็นไปได้เลย หากยังอยู่ที่นางาซากิ
ก็เลยออกมาจากบ้าน ตอนช่วงอายุ 20 ถึง 30 ต้น ๆ ผมไม่เคยนึกเรื่องเกี่ยวกับว่างานของผมจะ
มีผลอะไรต่อสังคมบ้างเลยนะ ผมคิดแค่อยากจะนำเสนอตัวตนของตัวเองเท่านั้น แล้วก็มี
เรื่องที่ผมมีปฏิสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบรรดาแฟนเป็นอันมาก เป็นสิ่งที่ผมนึกถึงอยู่ตลอดในตอนนั้น
ซึ่งสัมพันธ์ใกล้ชิดนี้ได้แผ่ขยายผ่านทางรายการวิทยุ และคอนเสิร์ต เอ่อ...ถึงแม้ว่าอาจจะเป็นเรื่องธรรมดา
แต่ตอนนี้ผมก็อายุ 40 แล้ว......เริ่มนึกถึงจุดที่การแสดงของผมไม่เป็นที่ต้องการของคนดูอีกต่อไป
พวกเขาก็มีงานมีการที่ต้องทำ มีชีวิตของตัวเอง พ่อแม่ก็เริ่มแก่ตัวลง ลูกก็โตขึ้น มีหลายสิ่งหลายอย่าง
ที่เกิดขึ้นในชีวิต และนี่ก็อาจจะทำให้เขาไม่ซื้อซีดี หรือมาดูคอนเสิร์ตอีกต่อไป แม้กระทั่งคนที่ชอบ
ฟังเพลงก็อาจจะค่อย ๆ ลดเรื่องตรงนี้ลงไป และก็แบบนี้ทำให้ผมตระหนักได้ว่าผมไม่อาจจะวางใจ
อย่างง่าย ๆ กับเสน่ห์ของความบันเทิงต่อไปในภายภาคหน้า

ก็จริง

F: และก็เพราะว่าผมทำงานนี้ด้วยความรู้สึกว่าเป็นมืออาชีพจึงถือเป็นงานที่ต้องทำให้ถึงที่สุด และหากสามารถทำได้ ผมก็อยากจะรักษาตรงนี้ไปเรื่อย ๆ จนลมหายใจสุดท้าย ดังนั้น "ความบันเทิง" มีความหมายอะไรในสังคมนี้ ? ผมเริ่มคิดถึงสิ่งนี้ในหลาย ๆ ปีที่ผ่านมา เท่าที่เรารู้ ๆ กัน ความบันเทิงนั้นเป็นเรื่องที่จะอยู่ในความสนใจสมัยเด็ก ๆ ซีดียอดนิยมก็จำกัดอยู่ที่ศิลปินที่มีฐานแฟนเพลงเป็นวัยรุ่น ในแวดวงอุตสาหกรรมดนตรีเองก็ล้วนถูกขับเคลื่อนด้วยคนรุ่นใหม่ ๆ

ใช่

F: และตอนนี้ผมอายุ 40 คงเกินกว่าจะพูดได้ว่ายังเป็นที่กรี๊ดกร๊าดในหมู่วัยรุ่น (หัวเราะ)
ผมก็เลยสงสัยว่า "งั้นเราจะทำอย่างไรดี ? " จากนี้ต่อไปอะไรที่ผมยังสามารถทำได้จากจุดยืนในวงการ
บันเทิงนี้ ผมก็อยากทำไปให้นานเท่าที่สุดตลอดเท่าที่จะทำได้ และหนึ่งในนี้ก็เกิดขึ้นโดยเกี่ยวข้องกับบ้านเกิดของผมพอดี ปีที่แล้ว (2008) นิทรรศการภาพถ่ายที่จัดขึ้นที่นางาซากิ "~PHOTO STAGE~ Zankyo"「PHOTO STAGE 〜殘響〜」มีผู้เข้าชมถึงกว่า 70,000 คน

เหลือเชื่อ!

F: นิทรรศการนี้จัดขึ้นที่หอศิลป์นางาซากิ (Nagasaki Prefectural Art Museum) แน่นอนว่าส่วนใหญ่
ที่มาเข้าชมจะเป็นคนในจังหวัด แต่ก็ยังมีคนจากข้างนอกเข้ามามากมายอีกด้วย ทำให้ผมคิดว่า "ว้าว นี่มัน
เหลือเชื่อจริง ๆ" แล้วก็ "โอ้ เราก็น่าจะทำได้ด้วย ในฐานะงานบันเทิงอีกแขนงหนึ่ง" ในตอนนั้น
มีสื่อจากนางาซากิเข้ามาสัมภาษณ์ ซึ่งทุกคนก็ถามผมแบบเดียวกันว่า "สุดท้ายนี้อยากให้ฝากอะไรสักหน่อยถึงชาวนางาซากิ" พอผมถามว่า "อยากให้พูดถึงเกี่ยวกับเรื่องอะไร ?" นักข่าวก็ตอบว่า "นางาซากิในสายตาของผู้คนตอนนี้เหมือนเป็นเมืองที่มีแต่ความหม่นมัว ไร้ชีวิตชีวา เพราะอย่างนั้นก็เลยอยากขอให้ช่วยพูดอะไรเพื่อเป็นการสร้างขวัญและกำลังใจกับชาวเมืองหน่อย"

สาเหตุของเรื่องนี้ก็มาจาก เหตุการณ์ร้ายแรงหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้นในนางาซากิ 2-3 ปีที่ผ่านมานี้
เหมือนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในซาเซโบะ ที่นักเรียนชั้นประถมถูกเพื่อนร่วมชั้นฆ่าตายในห้องเรียน

มีเรื่องอย่างนั้นเกิดขึ้นด้วย!!

F: อีกทีหนึ่งก็มีเรื่องวัยรุ่นลักพาตัวเด็กแล้วโยนลงมาจากอาคารจอดรถจนเสียชีวิต เรื่องพวกนี้เป็นข่าว
ออกไปทั่วประเทศ เมืองท่องเที่ยวที่ครั้งหนึ่งเป็นที่รู้จักดีในนามของเมืองที่มีเสน่ห์ของกลิ่นอายต่างชาติ
อันเป็นเอกลักษณ์ของนางาซากิที่กระทั่งผมเองก็ยังภาคภูมิใจ ตอนนี้กลายเป็นเมืองที่คนมองว่ามีแต่ความ
มืดมนไป ทำให้สื่อท้องถิ่นรู้สึกกังวลใจมาก

ในตอนนั้นผมก็เลยไตร่ตรองดูว่ามีอะไรที่ผมพอจะทำให้เมืองนี้ได้บ้างจากงานของผมในวงการบันเทิง
หลายเรื่องก็เกิดขึ้นมาในทิศทางเดียวกัน อย่างเช่นการจัดคอนเสิร์ตที่เขาอินาสะ แล้วก็มีงานอื่นที่กำลังทำอยู่อีก รวมถึงการได้รับเชิญให้เล่นละครไทกะ (ละครย้อนยุคของสถานี NHK) ในตอนที่กำลังพิจารณาถึงงานที่พอจะทำได้ (ให้นางาซากิ) อยู่นั้น ก็พอดีกับที่ทางผู้สื่อข่าวนางาซากิ และสมาคมคนรุ่นใหม่ของเมืองกำลังคิดว่าจะทำอะไรเพื่อบ้านเกิดอยู่พอดี จากตรงนั้นก็เลยมีกิจกรรมเหล่านี้ตามมา รวมไปถึงอัลบั้มที่ออกมาตอนนี้ด้วย

ทั้งอัลบั้มและนิทรรศการภาพถ่ายต่างก็ใช้ชื่อเดียวกัน คิดอย่างไรถึงตกลงใจใช้คำว่า "Zankyo" (เสียงสะท้อน) ?

F: ทุกครั้งที่นึกถึงบ้านเกิด ผมจะเห็นทั้งภาพและเสียงได้อย่างชัดเจนในใจ ถ้าหากคุณมีโอกาสได้แวะไปที่นางาซากิ ก็อยากให้ลองสัมผัสดูนะครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าทำไม แต่ถนนและท่าเรือที่โอบล้อมด้วยภูเขานี่ อาจจะส่งผลในการสะท้อนทุกสรรพเสียงไว้

จริงเหรอ ?

F: มีอยู่ที่หนึ่งเรียกกันว่า โอฮาโตะ 「大波止」ถ้าได้ลองไปที่นั่นอาจจะเข้าใจที่ผมพูด เสียงคร๊องแคร๊งของรถราง เสียงแตรลอยมาแต่ไกล ๆ บางทีก็จะได้ยินเสียงหวีดของหวูดเรือ เพราะที่ทำงานตั้งอยู่หน้าท่าเรือ ทำให้ได้ยินเสียงแตรเรือจากที่นั่นด้วย ดังนั้นจึงไม่ใช่แค่ภาพเท่านั้นครับที่อยู่ในความทรงจำของผม ทั้งเสียง ทั้งทิวทัศน์ล้วนแต่ประทับอยู่ในใจของผมด้วย และนี่ก็คือ Zankyo ที่ผมหมายถึง ทุกครั้งที่ผมคิดถึงบ้านเกิด เสียงสะท้อนเหล่านี้ก็ถูกถ่ายทอดออกมาด้วย

To be Continued

คุณมิโดริเขียนเล่าว่าช่วงที่เธอไปดูนิทรรศการภาพถ่ายที่นางาซากิ มีข่าวน่าสลดเกิดขึ้นนั่นคือ
นายกเทศมนตรีของเมืองถูกลอบสังหารในช่วงระหว่างเวลาการเลือกตั้ง ซึ่งเหตุการณ์นี้เกิดที่
สถานีรถไฟนางาซากิ

โอฮาโตะ นางาซากิ  Pic by yamurus