molecularkitten

BROS 2009.07 (No. 83)  -  Hi! This is Fukuyama

Part III

ที่จริง ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ ผมคิดถึงเรื่องที่ "สัมพันธ์กับอายุ" มาโดยตลอด
ยกตัวอย่างเช่น เมื่อนักแต่งเพลง หรือ นักร้อง อายุมากขึ้น ก็คงจะไม่สามารถ
ยืนอยู่ในจุดเดียวกับสมัยที่ยังอายุน้อย ๆ แบบก่อนหน้านั้นได้
ผมเองก็ไม่ได้อยู่ในข้อยกเว้น ในฐานะที่เป็นคนฟังเพลง ผมสรุปได้ว่า
ประเภทของเพลงที่ผมฟังและอายุนั้นเปลี่ยนแปลงไปด้วยกันอยู่ตลอดเวลา

การเล่นดนตรี รวมไปถึง การเขียนเพลง จริง ๆ แล้วเป็นรูปแบบของ "การสำรวจตัวเอง" อย่างหนึ่ง
คนที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว เกือบทุกคน มักจะเริ่มใช้การตั้งคำถาม ถาม - ตอบกับตัวเองเป็นแนวทางในการหาข้อสรุปและผมก็คิดว่า มีความเป็นไปได้ ที่พวกเขาจะมีประเด็นศีลธรรมที่คิดไว้ในใจในทำนองว่า "ทำเพื่อคนอื่น ไม่ใชแค่ตัวเอง" หรือ "เพื่อเติมพลังให้กับชีวิตต่อไป"

แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องที่สำคัญมาก ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของสังคม เป็นเรื่องดีที่เรามีผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีความตั้งใจในสิ่งที่ถูกต้องและก็เพราะเหตุนี้ ทำให้ญี่ปุ่นยังคงเป็นสถานที่พวกเราอาศัยอยู่อย่างอุ่นใจได้

แต่หากเมื่อมองจากจุดยืนของเอ็นเตอร์เทนเนอร์ ผมก็ยังอยากที่จะพิจารณาไปถึงความไม่ดีไม่งามทั้งหลายที่มนุษย์ (รวมทั้งผม) ได้ทำลงไป รวมทั้งผลที่เกิดขึ้น เหมือนกับตะกอนที่ทับถมกันตามวันเวลาที่ผ่านไป ถึงแม้ว่าเป็นเรื่องที่เราตั้งใจจริงจัง แต่ก่อนหน้าที่จะข้ามไปถึงจุดนั้น เราต้องผ่านสิ่งที่เราตัดสินใจผิดพลาด สิ่งที่ทำร้ายคนอื่นให้เจ็บปวด หรือสิ่งที่เราเจ็บปวดจากอารมณ์อันเหนือเหตุผล ความคิดดื้อรั้นรุนแรง หรือช่วงเวลาที่ทำตัวเหลวไหลไร้สาระ.....

การแสดงออกถึงแง่มุมความเศร้าโศกในชีวิตมนุษย์ก็ถือว่าเป็นวัฒนธรรมหนึ่งในงานเพลง อย่างในนิยายรัก ยังมีเรื่องเกี่ยวกับความรักต้องห้าม ทำไมคนเรามักจะถูกดึงดูดให้หันเหเข้าสู่ความรักประเภทนี้ ? เพราะความสลับซับซ้อนทางอารมณ์และความอ่อนแอภายในจิตใจในช่วงเวลานั้น ๆ เป็นต้น หากว่าสิ่งนี้ไปดึงเอาความทรงจำบางอย่างของคุณ ก็คงทำให้เข้าถึงเนื้อเรื่องจนกระทั่งหลั่งน้ำตาออกมาได้ ใช่ไหมครับ ? ผมคิดว่านี่เป็นภารกิจของเรา (ในฐานะนักดนตรี และคนเขียนเพลง) ที่จะปลุกปลอบความรู้สึกที่ถูกซ่อนไว้ภายใน หรืออาจจะกดเอาไว้แบบไม่รู้ตัวอยู่ลึก ๆ นี้ของมนุษย์

และถ้าหากว่ามองจากมุมนั้น ผมเชื่อว่านักดนตรีจำเป็นต้องถามตัวเองในสองสิ่ง เราควรแสดงออกถึงสิ่งที่ "ไม่ถูกต้อง" นี้ยังไง ? มี "โครงกระดูกในตู้" สักกี่เรื่องที่เราจะเปิดเผยได้ ? แน่นอนว่าคงดีกว่า หากว่าจะมองมันแตกต่างออกมาในแง่ที่ดีแต่ในฐานะที่เป็นเอนเตอร์เทนเนอร์ ผมคิดว่าผู้คนคงต้องการที่จะสัมผัสกับสิ่งที่สมจริง ดังนั้นจิตวิญญาณภายในของสิ่งที่ผมจะเขียนก็ไม่ควรที่จะถูกบีบอยู่ในกรอบของคำว่า "ประเด็นศีลธรรม" เพียงอย่างเดียว

และนี่คือที่ที่เรื่องอัน "สัมพันธ์กับอายุ" เข้ามาเกี่ยวข้อง สำหรับนักดนตรีและนักแต่งเพลง "สิ่งที่สัมพันธ์กับอายุ" ไม่น่าจะหมายความว่า "การมาถึงของบทสรุปที่เหมาะสมและถูกต้องสำหรับวัยนั้น" ในทางกลับกับ ควรจะพุ่งเป้าไปที่ "การสะท้อนความจริงออกมาในวัยนั้น หลังจากการคิดใคร่ครวญและต่อสู้ขัดแย้งในจิตใจมาเป็นอย่างดีแล้ว"

เริ่มจะฟังดูเหมือนเป็นเรื่องออกจะจริงจังและต้องใช้เวลายาวนานเหลือเกิน หากแต่เพราะความเชื่อนี้เอง
ที่คุณน่าจะรู้สึกได้จาก "Zankyo" เป็นความสมจริงอย่างที่ควรจะบอกเล่าออกมาจากคนอายุ 40 อย่างไม่มีสิ่งใดที่เป็นกรอบจำกัดอีกต่อไป ไม่ใช่ว่าอายุของผมยังไม่ถึง "fuwaku" (「不惑」มีสองความหมาย แปลว่า "ขึ้นเลขสี่" (สิบ) หรือ "ตามแนวทางที่ถูกต้อง") หรืออยู่ดี ๆ กลายเป็นนักอุดมคติขึ้นมาหลังจากล่วงเข้าสี่สิบ (หัวเราะ) แค่อยากจะบอกเล่าถึงสิ่งที่เคยประสบมาอย่างตรงไปตรงมา ผมกำลังใช้โครงกระดูกเหล่านั้นเป็นจุดร่วมในงานที่กำลังจะเกิดขึ้น ไม่ใช่ในฐานะที่เป็นสมาชิกหนึ่งของสังคม แต่ในฐานะนักดนตรีที่ชื่อฟุคุยาม่า คงไม่ใช่เรื่องผิดอะไรที่เรารักษาความปวดร้าวนั้นไว้กับตัว หรือ ทำเพลงที่แสดงถึงความสิ้นหวัง และถึงแม้ว่าเนื้อหาจะไม่แสดงให้เห็นถึงทางออกใด ๆ ผมก็ยังคงอยากที่จะนำเสนอถึง "ส่วนลึกภายในที่แท้จริงของผม" ให้แก่พวกคุณมากกว่าที่จะเขียนเพลงแง่บวกแบบสบาย ๆ อย่างที่เคย

ขณะที่กำลังครุ่นคิดถึงประเด็นเหล่านี้ผมกำลังนั่งจิบซิงเกิ้ลมอลต์วิสกี้อยู่
พยายามนึกภาพผมแบบนี้หน่อยนะฮะ ตอนที่คุณฟังอัลบั้ม "Zankyo"

โอ้! ใช่! ซิงเกิ้ลมอลต์วิสกี้เก่าเก็บนี่ดื่มแล้วชื่นใจมาก โล่งหัวดีจริง ๆ! เรทปกติของผมในตอนนี้ คือ หนึ่งขวดจะหมดในสองสัปดาห์ เพิ่งค่อย ๆ เปลี่ยนจากดาร์กช็อกโกแลตที่ดื่มหลังอาหารเป็นประจำ ได้นั่งละเลียดวิสกี้ในขณะที่ดู "คอเลคชั่นสุดเยี่ยมยอดของฟุคุยาม่า" จากแมทช์ระดับโลกที่ผมดาวน์โหลดไว้ในฮาร์ดไดร์ฟ  (เล่นบิทด้วยชิมินิ?) ช่างเป็นโลกของผู้ชายอย่างแท้จริง ผมนั่งดูนัดที่ Manny Pacquiao ต่อยกับ Ricky Hatton ทาง WOWOW เมื่อสองวันก่อน เป็นแมทช์ที่สุดยอดมาก.....

เอาล่ะ ทัวร์คอนเสิร์ตใหญ่ยังคงเดินหน้าต่อไปเรื่อย ๆ ทางเราเตรียมเพลงเก่า ๆ ที่พวกคุณคงอยากฟังไว้ให้ และเพลงใหม่ที่หวังว่าน่าจะสร้างความตื่นเต้นได้ เป็นทัวร์คอนเสิร์ตใหญ่ที่สุดเท่าที่เราเคยมีมา ไม่ว่าจะเป็นตัวผู้ชมเองหรือว่าทีมงานของผม

และถึงแม้ว่าในแต่ละวันตารางงานผมจะแน่นเอี๊ยดแค่ไหน ผมก็ยังอยากจะขอบคุณพวกคุณอีกครั้งที่อุตส่าห์รอคอยและสนับสนุนช่วยเหลือผมมาโดยตลอด วาระครบรอบ 20 ปีของฟุคุยาม่าเพิ่งจะเริ่มต้น ตั้งตาคอยรับชมไปด้วยกันนะครับ!

~ The End ~

- โครงกระดูกในตู้ เป็นสำนวน แปลว่า เรื่องเก่าเก็บที่ถูกซ่อนไว้มานานนม

- single malt whisky เป็นวิสกี้ที่หมักจากข้าวหมัก (malt) แบบโรงงานเดียว
ทั้งกระบวนการตั้งแต่ต้นจนจบ ถือเป็นวิสกี้ชั้นดีคล้ายไวน์ คือ ยิ่งเก่าเก็บยิ่งรสชาติดี
มีราคาแพงมาก ต่างกับแบบ Blended Malt Whisky ที่เป็นการเลือก single malt
จากสองโรงงานขึ้นไปมาผสมกัน ซึ่งบางคนอาจจะถือว่าไม่ pure เท่าโรงงานเดียว
จะให้รสชาติแบบของผสมที่แปลกออกไป (ต้องแล้วแต่คนชอบด้วย บางชนิดก็มีราคามาก)

นอกจากแบบ malt ที่หมักจากข้าวมอลต์ ยังมีแบบ grain ที่หมักจากธัญพืชอื่น ๆ ปนกัน
หลายชนิดด้วย

ปูลู : เจ้าของบล็อคไม่กินเหล้า แต่ต้องมาอ่านเรื่องเหล้าเพื่อเอามาเล่าเท่านั้น