Fukuyama : รายการวิทยุ ANN 30/05/2009

posted on 15 Jun 2009 17:02 by molecularkitten in MashaSection

เราอู้ไป 2 อาทิตย์กว่าๆ มีเรื่องมาชามารอให้แปลอยู่พอควรเลยค่ะ อันนี้เป็นรายการวิทยุ ANN ที่ออกอากาศ
หลังจากที่แปะเล่นคอนเสิร์ต 3939 ที่ Budokan ไปเมื่อวันที่ 29 พ.ค. ที่ผ่านมานี้ค่ะ เลยเอามาฝากกันหน่อย
ว่าหลังคอนเสิร์ตแล้ว มาชาชวนคุยว่ายังไงบ้าง

Extract from ANN Tamarashii no Radio 2009.05.30

ได้ไปดูคอนเสิร์ตที่บุโดกันกันบ้างหรือเปล่าครับ? โอ้...สนุกมากจริงๆ ผมรู้สึกได้เลยว่าผู้ชมดูต่างไปจากทุกที ทุกคนดูคึกคักกับคอนเสิร์ตในครั้งนี้มาก

ว่าแต่มีใครได้มองไปที่สปอร์ตไลท์ที่ส่องอยู่ข้างบนกันบ้างหรือเปล่า? ผมเหงื่อออกโชกไปทั้งตัวเลย มันยังไงกันนี่? ทีแรกผมนึกว่าสงสัยเพราะเราเริ่มแก่แล้ว พวกคุณเองก็อาจจะเคยได้ยินมาบ้างว่าบางคนพอแก่ตัวลงแล้วก็มักจะทนอากาศร้อนไม่ค่อยจะได้ ผมเลยคิดว่า สงสัยเราคงจะเริ่มแก่แล้วสินะ?

ดังนั้นพอคอนเสิร์ตเลิกแล้ว ผมก็ไปคุยกับผู้กำกับเวที "บนเวทีวันนี้ร้อนมากเลย ไม่รู้ว่าเป็นแค่ที่ผมคนเดียวหรือเปล่านะ?"
แล้วเขาก็ตอบว่า "คงใช่แหล่ะครับ สงสัยจะเป็นที่ฟุคุยาม่าซังคนเดียว(ที่รู้สึกแบบนั้น)"
ผมก็เลยถามเขาว่าทำไมเป็นแบบนั้น ก็ปรากฎว่า สปอร์ตไลท์บนเวทีเนี่ยมันส่องอยู่ใกล้เกินไป เพราะว่าเป็นเวทีแบบอยู่กลางฮอลล์ แสงก็จะต้องตกลงมาใกล้กับเวทีมาก-มากที่สุด ความร้อนของมันนี่ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ! แถมคนในฮอลล์คราวนี้อีกราว 15,000 คน แรงใจที่ส่งมาจากอัฒจันทร์ที่อยู่เหนือขึ้นไปนั้นแทบไม่น่าเชื่อเลย คอผมปวดไปหมดแล้วตอนนี้ (หัวเราะ)

พอคอนเสิร์ตเลิกแล้ว หมอฝังเข็มประจำตัวของผมต้องเพิ่มเข็มให้อีกมากเลยทีเดียว นี่ทำให้ผมยืนอยู่บนเวทีได้จนถึงตอนท้ายที่สุดเลย ถ้าหลังจบคอนเสิร์ตแล้วผมไม่ได้ฝังเข็มล่ะก็วันถัดมาผมเล่นคอนเสิร์ตต่อไม่ได้แน่ๆ ต้นขากับช่วงน่องลงไปนี่บวมไปหมด ให้ตายเถอะ เวทีแบบนี้ผมต้องยืนอยู่บนนั้นตลอด จะไม่มีช่วงได้พักเลย ขนาดสไตล์ลิสท์ยังต้องขึ้นมาดูแลผมบนเวทีตอนช่วงที่เราดูวิดิโอกัน และภาพของตัวเองที่ผมเห็นในแต่ละคลิบข่าวตามรายการทีวีกับสื่อต่างๆ หลังจากนั้น คือ "หัวราเมน"

หัวราเมนในวันแรกนี่นะ เหงื่อออกเต็มไปหมดจนมีแต่ขี้เกลือ ผมทนไม่ได้เอาซะเลย! พอวันต่อมาก็เลยมัดซะ ดังนั้นคอนเสิร์ตวันแรกนี่หัวผมจะดูเหมือนเส้นบะหมี่ แต่พอวันที่สองหลังจากมัดผมแล้ว กลายเป็นดูเหมือนคิมิมารุซังมาก ให้ตายสิ!

ดังนั้น วันต่อมา ตอนที่ยืนอยู่ใต้แสงไฟพวกนั้น ผมก็เริ่มคิดว่าตัวเองชักจะเหมือนเนื้อย่าง (หัวเราะ) ร้อนสุดๆ วันหลังผมจะให้คุณลองไปยืนอยู่บนนั้นดูมั่งนะ (หันไปพูดกับโซจัง ผู้ช่วยดีเจ) ถึงจะเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ! แต่ผมก็แน่ใจว่าคนดูเองก็คงรู้สึกว่าร้อนมากเหมือนกัน!

---------------------------------------------------------------------------

ผมอยากย้ำอีกว่า ผ้าขนหนูนี่ไม่ได้ใช้ได้เฉพาะตอนเล่นเพลง "Keshin" เท่านั้นนะ พวกคุณใช้ได้เลยในทุกเพลง เมื่อไหร่ก็ได้ รู้สึกว่าคนที่มาดูคอนเสิร์ตผมนี่จะระมัดระวังกันมากเลย แต่งตัวใส่เดรสยาวกับชุดชั้นในสุดเซ็กซี่กันมาเป็นอย่างดี เลยคิดว่าผ้าขนหนูนี่คงไว้ใช้ตอน "Keshin" อย่างเดียว ก็เลยรอจน เอ๊ะ นี่ถึง Keshin หรือยัง? เมื่อไหร่จะร้องเพลงนี้สักที? พอได้เวลาแล้ว ถึงจะเหวี่ยงผ้ากันไปมาจนจบ พอจบปุ๊บก็ห้อยคอเอาไว้อย่างนั้นทันที หรือรีบพับเก็บไว้เป็นอย่างดี ดูแล้วน่าทึ่งมากเลยครับ! ให้พูดยังไงดี....

มันเหมือนตอนที่เรากำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม....แล้วเธอ(ดัน)นั่งพับชุดชั้นในให้เรียบร้อยก่อน กระตุ้นอารมณ์ดีจริงๆ เลย นั่งพับชั้นในให้เรียบร้อยก่อนนี่น่ะ! (หัวเราะ) (ผู้แปล: รู้สึกอยากเอาผ้าขนหนูรัดคอตาแก่ลามกสักคน) ว่าแต่คุณผู้ฟังทั้งหลาย ใส่ชั้นในสุดเซ็กซี่ไปดูคอนเสิร์ตกันหรือเปล่า? เราสัญญากันไว้แล้วไง จำได้ไหมครับ? (ANN ที่ออกอากาศอาทิตย์ก่อน)

ปกติแล้วพอถึงท่อนคอรัส พวกคุณก็ต้องเริ่มเหวี่ยงผ้าไปมากันแล้วใช่ไหมล่ะ ต้องทำพร้อมๆ กันด้วย แล้วพอถึง "Keshin-n" ท่อนสุดท้าย ตรง "n" ก็ต้องโยนผ้าขึ้นไปบนอากาศ ซึ่งถ้าทำแล้วรับได้ถูกก็ลองดูครับ แต่ถ้ารับไม่ได้นี่ ผมว่าผ้าขนหนูคงปนกันวุ่นวายแน่

ผมคิดว่าน่าจะแสดงความเป็นเจ้าของกันไว้หน่อยก็ดีนะ อย่างเช่น เขียนชื่อติด (หัวเราะ) หรือจะปักอะไรสักอย่างไว้บนนั้นก็ได้ นี่ก็เข้าท่าดีเหมือนกัน ตรงวงกลมรอบๆ ตัว "Fuku" หรือ ตรงคำว่า 元祖 (ganso, original) ก็ได้ เออ...บางทีเราอาจจะจัดแข่งขันความคิดสร้างสรรค์ "แสดงเอกลักษณ์บนผ้าขนหนู" กันก็ได้นะ!

--------------------------------------------------------------------------------

คนที่อาศัยอยู่กับครอบครัว:

โหย ผมอิจฉามากเลย ที่พวกคุณมีแม่คอยทำกับข้าวให้กิน ไม่เหมือนกับผม ตอนที่ผมอยู่บ้านนี่นะ บางทีก็หลับฟุบไปบนโต๊ะเลยหลังกินข้าวเสร็จ เพราะรู้สึกง่วงมาก งีบหลังกินเสร็จตรงนั้นเลย (หัวเราะ) เมื่อคืนนี้เอง มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนรู้สึกหนาว เลยตกใจตื่น

พอหลังคอนเสิร์ตเลิกแล้วเมื่อคืนนี้ ผมกลับถึงบ้านแล้วก็ปรากฏว่า เสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซักกองโตรออยู่ (หัวเราะ) กองพะเนินเทินทึกเลยครับ (หัวเราะ) บางตัวก็อบแห้งได้ บางตัวก็ไม่ได้ใช่ไหมครับ เพราะเดี๋ยวผ้าหด เออ ที่จริงก็ไม่ใช่แค่เรื่องอบผ้านะ เพราะหลังซักเสร็จแล้วก็ยังมีเรื่องต้องจัดการต่อกับผ้าพวกนี้อีก เครื่องซักผ้าจะใช้เวลาทำงานสักชั่วโมงหนึ่ง ผมเลยว่ารออีกสักชั่วโมงก็ได้เดี๋ยวค่อยเข้านอน แต่พอหลังกินข้าวแล้วตามด้วยไวน์ไปอีกนิดหน่อย ก็หลับพับไปคาโต๊ะแบบนั้นเลย จนรู้สึกว่า "หนาวจังแฮะ!" ก็เลยสะดุ้งตื่นขึ้น นี่เราหลับไปกับโต๊ะแบบนี้เลยเรอะ! พอนึกถึงเรื่องซักผ้าได้ก็ "เฮ้ย จะเสร็จหรือยัง? ผมเลยแวะเช็คดูตอนเดินไปแปรงฟัน เสื้อพวกนี้ต้องแขวนผึ่งเอาไว้ เสื้อพวกนั้นเอาไปใส่เครื่องอบแห้งต่อ พอเสร็จแล้วผมถึงไปนอนได้

ตอนนั้นผมเลยคิดว่า "เอาผมกลับไปที่บุโดกันเท้ออออออ" มันเซ็งนะเนี่ยที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นผมเพิ่งพูดว่า "แล้วเจอกันใหม่นะคร้าบบบ" กับผู้ชมที่บุโดกันไปหมาดๆ แต่พอมาถึงบ้าน กลับหนาวจนสั่นกึกกึก (หัวเราะ) แถมยังต้องมาซักผ้าอีก (หัวเราะ) แว้บนึงเลยรู้สึกว่า ตายดีกว่า (หัวเราะ) (โซจัง : คิดแบบนั้นเป็นกับเขาด้วยเรอะ!!)

ก็ถึงแม้ว่าจะมีหุ่นยนต์ทำความสะอาด แต่มันก็ยังไม่มีหุ่นช่วยซักผ้าที่แยกได้ว่าอันไหนอบแห้งได้หรืออบแห้งไม่ได้นี่นา!

-----------------------------------------------------------------

หลังจากที่ผู้แทนจาก Nagasaki Young Generation Association มาที่รายการเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว มีผู้ฟังหลายท่านเขียนมาบอกว่า ตอนนี้เริ่มที่จะให้ความสนใจกับบ้านเกิดของตัวเองมากขึ้น แล้วก็อยากที่จะทำอะไรสักอย่างให้บ้าง นับว่าเป็นความตั้งใจที่ดีมากครับ! การทำความดีนั้นแน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องเสียหาย ไม่ควรรอช้าที่จะทำเลยครับ ทำให้เหมือนๆกันไม่ว่าคุณจะทำอะไร แล้วก็ไม่เป็นไรถ้ามีคนคิดว่าคุณสร้างภาพ หรือเสแสร้ง เพราะความตั้งใจดีของคุณก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไป การมีส่วนช่วยเหลือบ้านเกิดนั้นยังไงก็เป็นเรื่องที่ดี เยี่ยมที่สุดแล้วครับที่มีความตั้งใจแบบนี้ คุณยังสามารถบอกความตั้งใจอันนี้ให้คนอื่นๆ ได้รับรู้ด้วยได้ เป็นการแสดงออกถึงความเติบโตของคุณได้อย่างหนึ่ง คนที่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วมักจะรู้สึกพอใจในสิ่งที่ตัวเองทำ แล้วการที่ให้คนอื่นได้มองเห็นในสิ่งนั้น การกระทำของเขาย่อมเป็นแบบอย่างให้กับคนรุ่นหลังได้ ซึ่งผมรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่สำคัญมาก สำหรับคนรุ่นหลังที่จะต้องมีแบบอย่างที่ดี ให้พวกเขามีความรู้สึกว่า "เราก็อยากโตขึ้นมาแล้วเป็นผู้ใหญ่แบบเขา(คนนั้น)หรือเธอ(คนนี้)บ้างจัง"

แล้วก็อาจจะฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักนะฮะ ถ้าผมจะบอกว่าสมัยตอนที่ผมอยู่นางาซากิ ผมเองก็ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้เลย อาจจะเป็นเพราะว่าตอนนั้นทั้งมุมมองและทัศนคติของผมยังคับแคบอยู่มาก แต่ตอนนี้ แน่นอนว่าแนวความคิดของผมนั้น ได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง

----------------------------------------------------------------------------------

อย่างที่แกเล่านะคะ ผ้าขนหนูที่แถมใน CD Keshin นี่ จะมีส่วนในคอนเสิร์ตด้วย เริ่มจากคอน 3939 นี้แล้วเดี๋ยวก็จะมีตอนทัวร์อีกดูเหมือนว่าเดี๋ยวทาง BROS. เขาจะเตี๊ยมกับแฟนคลับอีกทีว่าท่าทางการใช้ผ้าจะเป็นยังไง ซึ่งถึงเราไม่ได้ไปก็จะพอจะแอบเห็นได้ในรายการ Hey! x 3 ที่แปะเพิ่งไปออกมานี้เอง (ส่วนเรื่องให้ใส่ชั้นในแบบเซ็กซี่ มันไปเกี่ยวยังไงกับคอนเสิร์ตด้วยยะ ตาแปะ?) ส่วนอันนี้เดี๋ยวขอเล่าเพิ่มอีกหน่อย จากรายการวิทยุอาทิตย์นี้เองค่ะ มาชาเล่าถึงเพลงใหม่ คือ "18" ที่นอกจากจะกล่าวถึงเรื่องราวสมัยแก่อายุ 18 ตอนที่กำลังจะออกจากนางาซากิมาโตเกียว แล้วยังพูดถึงแฟนเก่าที่คบกันอยู่ตอนนั้นด้วย ว่าทำไมถึงต้องจากเธอมา (มาบอกอะไรป่านนี้ อิลุงงงงง เขามีลูกกันเป็นสองเป็นสามไปแล้วมั้ง) อย่างเพลง "Tada Boku ga Kawatta" ซึ่งเป็นเพลง
เก่าของแปะสมัยปี 1991 แกก็แต่งเพลงนี้ให้แฟนเก่าคนนั้นค่ะ ด้วยความรู้สึกผิดที่ทิ้งเธอมานี่แหล่ะ รู้สึกว่าแกจะเคยเล่าในรายการวิทยุด้วย เดี๋ยวสักพักเห็นว่าอิสุมิซาโนะจะแปลมาให้อ่าน

แล้วก็มีแฟนคอนเสิร์ตทักท้วงมาในรายการว่าคอนเสิร์ต 3939 คราวนี้รู้สึกเหมือนขาดทุน เพราะไม่มี encore รอบ 2 แปะเลยบอกว่ากฏของการใช้บุโดกันนั้นเคร่งครัดมากค่ะ เขาห้ามให้เกินเวลาเด็ดขาด คราวนี้เขาอุตส่าห์งดเว้นกฏห้ามขว้างของลงมาจากเวทีให้แปะเป็นพิเศษ เพื่อฉลอง 20 ปีให้ แกเลยปาแก้วใส่น้ำรดคนดูลงมาได้เหมือนทุกที แต่คราวนี้ใส่น้ำอยู่ก้นแก้วแค่เล็กน้อยเท่านั้นค่ะแฟนๆ ยังแซวเข้ามาในรายการอีกว่า ถ้ามาชาเอาไอ้วิดิโอตอน audition เข้า Amuse ของแกใส่ขายมาพร้อม CD ด้วยนะ รับรองว่า ขายดีกว่า Sakurasaka แน่ แปะเลยบอกว่าตัวแกเองดูวิดิโอนี่ทีไรก็ยังขำทุกที ขนาดดูมา 4 รอบพร้อมกับคนดูแล้วนะ

แล้วก็ตามประสาคนบ้าสะอาด (ตามที่อ่านข้างบน พระเจ้า เล่นคอนสิร์ตจบแล้ว กลับบ้านมาหลับรอเครื่องซักผ้า น่าเห็นใจตายล่ะย่ะ!) แกบอกว่าอยากให้ช่วยกันซักผ้าขนหนูก่อนมาคอนเสิร์ตหน่อย เพราะเวลาโบกไปมา ฝุ่นกระพือแล้ว แกไอไม่หยุดเลย (แปะแนะนำว่าซักสัก 3 รอบจะนุ่มน่าใช้มาก =_=) แล้วก็คุยเรื่อง ชื่อคอนเสิร์ต 3939 (ชื่อจริงๆ ยาวมาก) ว่า"Love (Ai) Fukuyama exhibition" (愛福山博) ไอ้ตัว "ไอ", 愛 ที่แปลว่ารักนี่ มาจากชื่อ famous male escort club ที่ชินจูกุ (=______=)

อาทิตย์หน้าแปะจะเปิดเพลงในอัลบั้มใหม่ให้ฟังในรายการด้วย Tokyo ni mo attanda กับ Gunjou ~ultramarine~ ในอัลบั้มนี้ก็จะเป็นเวอร์ชั่นที่ arrange ใหม่ด้วยค่ะ แล้วแปะก็บอกว่าแกอยากใส่เพลง Ammonite no Yume ที่ทำให้โฆษณา Dunlop เข้ามาในอัลบั้มนี้ด้วยมาก แต่ความจุของ CD (80 นาที) มันไม่พอ ก็เลยอดกันไป (แง T^T หนูอยากได้เพลงหอยนี่น่ะ อดเลย)

ว่าแต่อัลบั้มแปะ Type A limited edition ที่เว็ป HMV แปะป้ายบอกว่า sold out แล้วนะคะ (ยังไม่ทันวางแผงเลย เฮ้ย o_O) ใครอยากได้คงต้องลองไปตะลอนหาที่เจ้าอื่นดู ส่วนแบบ Type B กับ CD ธรรมดา ยังเปิดให้ pre-order ได้ตามปกติค่ะ