molecularkitten

 

“Zoom In” TV Interview (2008.04.05 and 07)

 

This is a Thai version of the article translated in English by izumisano at http://mashaplus-forums.co.nr/ from original Japanese article translated into Chinese by Midori at http://hk.myblog.yahoo.com/fukuyama-masaharu/

(Registration to be a member is required before you can log in mashaplusforum)

 

  http://www.56.com/u66/v_MzI1OTU4NzE.html

(น่าจะคลิบนี้นะคะ?)

 

เหตุผลที่คุณใช้นางาซากิเป็นสถานที่ถ่ายรูป?

ทำไมผมถึงอยากถ่ายรูปที่นางาซากิ รวมถึงอยากให้มีรูปของตัวเองที่นี่น่ะเหรอ? อืมม์....ตั้งแต่ผมออกจากนางาซากิเพื่อไปอยู่ที่โตเกียว เวลาที่ผมใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นก็เพิ่มมากขึ้นทุกทีเปรียบเทียบกับช่วงเวลาที่เคยอยู่ที่นางาซากิ ผมอยากลองมองย้อนกลับไปดูสถานที่ที่เป็นรากเหง้าของตัวเอง เป็นจุดเริ่ม เป็นถิ่นกำเนิดซึ่งหล่อหลอมให้ผมเป็นในสิ่งที่เป็นอยู่ ผมอยากจะถ่ายรูปที่นั่นไว้ อยากถ่ายรูปทัศนียภาพของที่นั้น นั่นคือนเหตุผลว่าทำไมผมถึงเริ่มถ่ายรูปที่นางาซากิ

 

อยากให้พูดอะไรสักอย่างที่เชิญชวนให้คนมาท่องเที่ยว

กรุณาบอกต่อๆ กันไปด้วยนะครับว่าไม่ใช่แค่  เคย์กะ คุมาโมโตราเมนเท่านั้นที่อร่อย ชัมปงของนางาซากิก็รสชาดยอดเยี่ยมมาก! (หัวเราะ)

 

คุณได้รับการแต่งตั้งให้เป็น "ทูตการท่องเที่ยวของบ้านเกิด"

ผมชอบทำตัวเป็น "ทูตท่องเที่ยวของบ้านเกิด" ก่อนหน้านี้มานานแล้วนะ (หัวเราะ) แค่เหมือนว่าเพิ่งได้รับมอบชื่อมาเท่านั้นเอง และจากนี้ไปผมก็หวังว่าจะได้เชิญชวนทุกคนผ่านวิทยุ ทีวี นิตยสารหรือสื่ออื่นๆ ได้ว่า "นางาซากิเป็นหนึ่งในที่ดีเยี่ยม ลองมาสัมผัสด้วยตาคุณเองสิครับ!"

 

คุณไปโตเกียวตอนอายุ 18 ตอนนี้ 21 ปีผ่านมาแล้ว คุณรู้สึกอย่างไรกับนางาซากิ?

นางาซากิเป็นเมืองหนึ่งที่ให้ความเคารพยำเกรงกับผู้วายชนม์มาก เทศกาลโทโร นางาชิ (Shoro Nagashi) เป็นพิธีการที่เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม กลองใบใหญ่ ประทัดดอกไม้ไฟ และขบวนพาเหรด ประเพณีการเฉลิมฉลองนี้ค่อนข้างอันตรายมากเนื่องจากคนลอยโคมมีโอกาสบาดเจ็บได้ง่าย ดวงวิญญาณของผู้ตายก็จะถูกส่งไปท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครมและการเฉลิมฉลอง ซึ่งช่วงเวลาของเทศกาลแห่งจิตวิญญาณนี้ ก็ไม่ต้องแขวนโคมไว้ที่สุสานเพื่อให้ดวงวิญญาณที่ยังหลงทางอยู่กลับมาใช่ไหมครับ? ผมเห็นว่าเมืองที่มีประเพณีที่เป็นการทำอะไรสักอย่างเพื่อผู้ที่ล่วงลับไปแล้วนั้น เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ที่มีความกรุณาและเมตตามาก

 

แล้วตอนนี้มีเรื่องอื่นที่คิดต่างไปอีกไหม

ยังไงนี่ก็เป็นที่ที่ผมเกิดและเติบโตมา มันไม่ได้มีแต่ความทรงจำที่แสนสุขเท่านั้น ยังเต็มไปด้วยความทรงจำเศร้าๆ ความไม่พอใจของผมมากมายเต็มไปหมด

อย่างตอนนี้ ผมอาจจะดูดีเมื่ออยู่หน้าเวทีตอนออกมากล่าวคำทักทายกับผู้ชมว่า "สวัสดีครับ ผมฟุคุยาม่า" นั่นก็เพราะว่ามีทีมงานหลังเวทีช่วยแต่งหน้าให้ และก็ช่วยแต่งตัวให้ดูดี แต่ลึกลงไปแล้ว ความทรงจำอันไม่น่าพอใจนั้นก็ยังคงอยู่ เรื่องน่าอายที่ไม่สามารถเปิดเผยได้ การที่เปิดเผยไม่ได้นี่ก็ไม่ใช่ว่าร้ายแรงนะ ผมยังเรียกคืนความทรงจำในช่วงเวลาที่ผมสร้างปัญหาอย่างที่สุดกับคนอื่น หรือทำให้คนอื่นเจ็บปวดได้ บ้านเกิดของผมทำให้อดีตที่ผ่านไปแล้วนั้นเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

และถึงแม้ว่าผมจะสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ ทำสิ่งต่างๆ ใหม่อีกครั้งได้ แต่ก็คงไม่สามารถทำเป็นเมินเฉยต่อสิ่งที่เกิดขึ้นหรือแสร้งทำราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นเลย! ไม่มีใครจะเข้าใจถึงสิ่งที่เราทำในอดีตได้อย่างชัดเจนเท่ากับตัวเราเอง และนั้นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมทุกครั้งที่ผมกลับไปที่นางาซากิ ผมถึงได้รู้สึกว่าน่าอายมากจริงๆ!

 

สิ่งที่เหมือนกันระหว่างช่างภาพ นักร้อง และนักแสดง

แตกต่างกันไปในแต่ละด้านครับ แต่ถ้าจะมีจุดร่วมกันจริงๆ ก็น่าจะเป็นการทำให้เกิดแรงบันดาลใจหรือกระตุ้นหัวใจของผู้คน ซึ่งถ้าคุณไม่ได้รู้สึกลึกซึ้งด้วยตัวเองแล้วล่ะก็ คุณก็คงจะต่อยอดมันออกมาไม่ได้ คุณกดชัตเตอร์เพราะเกิดแรงบันดาลใจจากสิ่งที่เห็น เขียนถ้อยคำซึ่งคุณไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้ในเนื้อเพลง เพราะคุณถูกขับเคลื่อนด้วยสิ่งเหล่านี้ ผมคิดว่ามันขึ้นอยู่กับว่าผมรู้สึกถึงได้ถึงอารมณ์นั้นๆ ด้วยตัวเองหรือเปล่า จากนั้นก็แสดงออกมาโดยผ่านทางภาพถ่าย หรือดนตรี

 

------------------------------------------------------------------------

 

 

แปลจากคลิบข่าว Zoom in ค่ะ ผิดแก้ให้ด้วยนะคะ อาริกาโตะ m^_^m
Nagasaki Champon ที่แปะว่า ก็ก๋วยเตี๋ยวแบบของนางาซากิน่ะค่ะ
มีประวัติพัฒนามาจากก๋วยเตี๋ยวของจีน เพราะสมัยก่อน นางาซากิเป็นที่ที่คนจาก
แผ่นดินใหญ่อพยพมาขึ้นฝั่งที่ญี่ปุ่นเพื่อทำงานหรือเรียนต่อบ้าง ก๋วยเตี๋ยวนี้
เลยเป็นการประยุกต์มาจากคนเหล่านั้นค่ะ มีแบบที่เพิ่มกิมจิเข้าไปด้วย
สีจะแดงกว่านี้ อันนี้ดูๆ แล้วเหมือนสุกี้ + ราดหน้าเลยเนอะ

ส่วนเทศกาล Shoro Nagashi หรือเทศกาลลอยโคมของญี่ปุ่น
ประมาณช่วงวันที่ 13-15 สิงหาคมญี่ปุ่นจะมีเทศกาลโอบัง (Oban)
ก็คือ การที่ดวงวิญญาณของบรรพบุรุษจะกลับมายังบ้าน
ก็จะมีการจุดเทียนเพื่อส่งวิญญาณผู้วายชนม์ไปยังที่สุขคติค่ะ
(คล้ายๆ เชงเม้ง?) แต่ละท้องถิ่นจะฉลอง Oban นี้แตกต่างไป
อย่างที่นางาซากิก็คือ Shoro Nagashi ค่ะ เทศกาลลอยโคม
แต่ละโคมกระดาษแทนแต่ละดวงวิญญาณ จากนั้นโคมก็จะถูกเอามาไว้รวมกัน
คล้ายๆ รูปเรือ ยกเข้าขบวนแห่ มีการจุดประทัดไปตลอดทาง
แล้วเรือนี้ก็จะถูกลอยออกไปในน้ำค่ะ เหมือนมิกๆ กันระหว่าง
เชงเม้ง + ยี่เป็ง (ลอยกระทง) ทำนองนั้น

ถ้าใครดูซีรี่ย์ญี่ปุ่น To the one I love ที่เพิ่งฉายจบไปทางช่อง TPBS
เปิดฉากมาก็จะเป็นเทศกาล Shoro Nagashi ลอยโคมของที่นางาซากิ
พอดีเหมือนกัน เพราะว่าตัวเอกนั้นเป็นคนนางาซากิค่ะ

 

 

คลิบเทศกาล Shoro Nagashi ค่ะ

 

ปล. ช่วงนี้กำลังสนุกกับการอ่านการ์ตูนท่านเรียวม่าอยู่เลย กลัวไม่ทันจริงๆ