molecularkitten

¤ª¤¯¤ê¤Ó¤È~memory~ - ¾Ãʯ×j

อันเนื่องจากวันนี้เน็ตเน่าเป็นอันมาก กลางวันจึงได้มีโอกาสงัดหนังที่ดองไว้ออกมาดู

Okuribito หรือ Departures จากญี่ปุ่น ที่เพิ่งได้ออสการ์ 2009 มาครองในสาขา
ภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยม แล้วก็ยังไม่นับรวมหลายรางวัลจากของญี่ปุ่นเองอีก
อันหลังนี่บวกกับพล็อตเรื่องทำให้อยากดูค่ะ

เปิดฉากมา หนังก็เล่นตลกร้ายกับคนดูซะแล้ว

เรื่องเริ่มจาก ไดโงะ โคบายาชิ (Masahiro Motoki) นักเชลโล่หนุ่ม ตัดสินใจพา
ภรรยา (Ryoko Hirosue) กลับไปอยู่บ้านหลังเก่าที่บ้านนอกที่แม่ที่จากไปทิ้งไว้ให้
เนื่องจากวงออเครสตร้าที่เขาทำงานอยู่นั้น วงแตกจากภาวะขาดทุน และไดโงะก็จำต้อง
ขายเชลโล่ที่เพิ่งซื้อมาทิ้งไป (อีตอนนี้ดูไป นักดนตรีคงเข้าใจดี แค่คิดว่าอาแปะมาชา
ต้องขายกีต้าร์ทิ้ง อิชั้นก็เศร้าใจตามเหลือหลาย)

สิ่งแรกที่ต้องทำคือ หางานใหม่ ไดโงะพบประกาศรับสมัครพนักงานในหน้าหนังสือพพิมพ์
เมื่ออ่านตามตัวคันจิที่เขียน เจ้าตัวก็เข้าใจว่าเป็นงานเกี่ยวกับตัวแทนท่องเที่ยว จึงตัดสินใจไป
สมัคร

เมื่อไปถึงก็พบว่าสำนักงานแห่งนั้น ไม่ใช่เอเจนซี่ท่องเที่ยวแต่อย่างใด กลับกลายเป็นสำนักงาน
รับตกแต่งศพ หรือพูดให้ถูกอีกที ก็คล้ายๆ กับสัปเหร่อ

ไดโงะคาดไม่ถึง ดูเงอะงะไปถนัดใจ แต่ลุงเจ้าของสำนักงานนี่สิ ไม่ยอมให้เวลาคิดเลย
หลังจากยัดเงินค่าจ้างใส่มือแล้ว ไดโงะก็กลายเป็นพนักงานของแกไป หลังจากนั้น ก็เข้าสู่
ภาวะจำยอมต้องใกล้ชิดความตายโดยสมบูรณ์ เป็นงานที่ต้องแตะต้องสิ่งที่ผู้คนรังเกียจ จนต้อง
ปิดบังแม้กระทั่งภรรยา ทั้งที่จริงๆ แล้ว ปลายทางของทุกคน ก็ต้องกลายเป็นสิ่งนี้ด้วยกันทั้งนั้น

เป็นดราม่าเรียบง่าย สไตล์ญี่ปุ่นที่คุ้นเคยดี ฉากที่ดึงอารมณ์สุด ก็คือ ฉากที่เงียบที่สุด นั่นคือ
พิธีแต่งศพ ทุกวิธีการล้วนให้ความเคารพยำเกรงร่างกายผู้ตาย ตั้งแต่ขั้นตอนการทำความสะอาด
เปลี่ยนเสื้อผ้า และตกแต่งใบหน้า สายตาของไดโงะมองดูตามมือหัวหน้าสำนักงานไปเรื่อยๆ
มือนั้นสัมผัสร่างกายและใบหน้าผู้ตายด้วยความอ่อนโยน พยายามตรึงเวลาสุดท้ายบนโลกนี้ของร่าง
ด้วยสีหน้าและร่างกายที่เป็นสุขที่สุด จนใบหน้าซีดเซียวไร้สีสันนั้น สวยงามราวกับครั้งยังมีชีวิต

น้ำตาไหลตามไม่ขาดสายเลยค่ะกับฉากนี้

Death... is a gateway
Death doesn't mean the end,
but leaving the present, heading for the next stage.
Truly a gateway.