molecularkitten

Tokyo Tower ~Me & My Radio, & sometimes My Mom~Childhood 1

This story was translated from English version by izumisano-san at Mashaplus-forums Mar 12th, 09

(Registration to be a member is required before you can log in ^^b)

Part 1 

ปี 1980 เมืองนางาซากิ จังหวัดนางาซากิ
เมืองท่าชายทะเลเชิงเขาอินาสะ (Inasa-yama) ซึ่ง สูงจากระดับน้ำทะเล 333 เมตร
ในโรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง เหตุการณ์ใหญ่โตที่เขย่าขวัญเมืองเล็กๆ แห่งนี้ได้เกิดขึ้น

"คุณครูครับ ฟุคุยาม่าคุง หายตัวไปครับ"

มิติลี้ลับเหรอ? หรือว่ามนุษย์ต่างดาวลักพาตัวไป?

สำหรับเด็กชายผู้หายตัวไปในตอนนั้น
คงไม่นึกเลยว่าในปี 2000 ก่อนที่จะถึงศตวรรษที่ 21 เขาจะได้ฉลองครบรอบ 10 ปีในการเดบิวต์ของตัวเองบนภูเขาอินาสะนี้
นั่นคือ ฟุคุยาม่า มาซาฮารุ อายุ 11 ปี ผู้ยังไม่เคยมีความฝันใดๆ

และนี่คือเรื่องราวสมัยยังเด็กของชายผู้ซึ่งจากบ้านเกิดที่นางาซากิเมื่ออายุได้ 18 ปี และกลายเป็น "สมบัติแห่งวงการวิทยุ" ที่โตเกียว

-----------------------------------------------------------------

วันฝนตกวันหนึ่ง ระหว่างทางกลับบ้านจากโรงเรียนอนุบาล
ขณะที่ผมกำลังเพลิดเพลินเล่นอยู่กับร่มของตัวเองนั้น
ก็มีเสียงของเด็กผู้หญิงดังขึ้นมาจากด้านหลัง
"ฟุคุยาม่าคุง เดินกลับบ้านด้วยกันไหม?"

“ ! ! ! ”
ผมตกใจจนพูดอะไรไม่ออกไปเลยทีเดียว
“ ว้าาาาา……”
แล้วน้ำตาหยดโตๆ ก็ไหลลงมา ผมเดินกลับบ้านด้วยสภาพน้ำตานองหน้า
เมื่อถึงบ้านแล้ว พ่อกับแม่เห็นผมร้องไห้ก็ตกใจมาก
"เป็นอะไรไป มาซาฮารุ?"
"เด็กผู้หญิงชวนผม บอกว่า 'เดินกลับบ้านด้วยกันเถอะ'....."
สำหรับลูกชายผู้ซึ่งตอบไปสะอึกสะอื้นไปแบบนั้น คำพูดของพ่อผมก็คือ
"อ่า....เจ้าเด็กโง่เอ๊ย"
ก็เพราะว่าผมเติบโตขึ้นมากับพี่ชายเพียงคนเดียว ไม่เคยได้คลุกคลีกับเด็กผู้หญิงมาก่อน
เลยอายเอาซะมากมายและก็ได้แต่ร้องไห้อย่างเดียวเมื่อถูกเด็กผู้หญิงเรียก
นั่นเป็นความบริสุทธิ์ใสซื่อของผมในเวลานั้น

Credit : Happytikky @ Fukuyama Masaharu thread popcornfor2

อย่างไรก็ตาม สำหรับผมที่เรียกได้ว่าเป็นเด็กขี้อาย
ผมชอบกระโดดไปบนป้ายหลุมศพ (ในสุสานต่างชาติ ผมกระโดดไปบนแผ่นหินแบนๆ ที่เป็นป้ายเหนือหลุมศพแต่หลุมที่เรียงต่อกัน แล้วก็แข่งกันว่า ใครจะไปถึงก่อน)
(* เด็กดี ห้ามเอาอย่างนะครับ!)
ผมชอบปีนต้นไม้แล้วก็ออกไปตกปลาอย่างสนุกสนาน เรียกได้ว่าเติบโตขึ้นท่ามกลางธรรมชาติของนางาซากิอย่างแท้จริง
และเมื่อเข้าโรงเรียนประถม ผมก็คบกับบรรดาเด็กวายร้ายด้วยกัน "ออกไปหาคนมาต่อสู้ด้วย กันเถอะ!"
ผมกลายเป็น 'อันธพาลน้อย'อย่างแท้จริง จากการที่เราเดินไปตามห้องเรียนต่างๆ แล้วก็หาเรื่องท้าทาย 'หัวโจก' ของห้องนั้นๆให้ออกมาสู้กัน
ในตอนนั้นผมเรียนคาราเต้ด้วย แล้วก็รู้สึกสนุกสนานอย่างที่สุดกับการฝึกฝนบทเรียนใหม่
'ท่าเตะต่ำ" ที่ใช้ล้มคว่ำคนที่ตัวโตกว่าได้ดังตึง
นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงได้ทำให้เก้าอี้ในโรงเรียนระเนระนาด
ผมภาคภูมิใจกับท่าเตะต่ำและหมุนตัวของตัวเองซะจริงๆ
อย่างไรก็ตามเจ้าเด็กชอบใช้กำลังแบบนั้นไม่ถูกปล่อยไว้เฉยๆแน่
"นี่ พวกเธอ!"
คุณครูประจำชั้นจะรีบปรี่เข้ามาทันทีทันใด แล้วพวกเราก็จะโดนซัดเผียะเข้าให้ตรงนั้นทีตรงนี้ที
"คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้นะ!"
แล้วเราโดนทำโทษไปพร้อมๆ กับเลือดกำเดาที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย

To be continued.

Original story in Japanese language posted on ANN TamaRadi Blog 2007.05.09

Chinese translation by Midori-san at yahoo-hk-blog

-------------------------------------------------------------------

Credit : east-west

วิวตัวเมืองนางาซากิเมื่อมองจากเขา Inasa-yama ค่ะ บนเขานี้เป็นจุดชมวิวที่มีชื่อของนางาซากิ
ที่แปะบอกว่าเล่นคอนเสิร์ตครบรอบ 10 ปีตัวเองบนเขานี้ เพราะว่าที่นี่เป็น park และมีลานกิจกรรม
กลางแจ้งให้จัดคอนเสิร์ตได้ด้วยค่ะ แถมยังเป็นที่ที่มีต้นซากุระบานสวยของเมืองอีกด้วย

ทัวร์ครบรอบ 20 ปีของแปะเดือนสิงหาที่จะถึงนี้ก็จะจัดขึ้นที่ Inasa-yama park เมืองนางาซากินี้ 2 รอบค่ะ

ส่วนรูปตอนเด็กนั่นมาจากรายการโดโมโตะเกียวไดปี 2006 ค่ะ แพะที่เห็นในรูปนั่นเป็นแพะเพื่อนรักของแกเชียวนะ
เล่นกันจนติดมาก บ้านคุณยายแปะเป็นสวนส้มน่ะค่ะ แปะก็วิ่งเล่นอยู่ในสวนนั่น ยังเคยวิ่งไปจนตกบ่ออึที่เขาทำปุ๋ยเลย
เด็กที่ตัวโตกว่านั่นคือ แปะนะคะ ส่วนคุณพี่ชายจะตัวเล็กกว่าคุณน้องค่ะ

ปล. ว่าแต่ตอนนี้ความ 'อาย' ของแปะมันหายไปอยู่ไหนหมดคะ? แปะชอบบอกว่าเวลาเล่นเลิฟซีนนั้นตัวแกเอง
อายมาก โอ้...แม่เจ้า ขนาดอายนะนั่น ถ้าไม่อายนี่มันจะไปได้อีกแค่ไหนยะ  อยากรู้จริงๆ