molecularkitten

Galileo Fanfic :  Runs In The Family

Credit : original story in english by kitake_neru

link :  http://kitake-neru.livejournal.com/14573.html

I found this fic on Galileo community at livejournal.
and asked the writer, kitake_neru, for permission to translate it in Thai.
For more Galileo fanfics, please visit kitake_neru-san's site at link above.

* Thank kitake_neru-san for this lovely fic. Glad to image Yukawa
and Kaoru as a couple with a little adorable daughter. * \^^/

มันหายไปอีกแล้ว!

นั่นเป็นข้อสรุป หลังจากที่ยุกาว่าคุ้ยไปตามกองกระดาษพะเนินเทินทึกบนโต๊ะของเขาอย่างละเอียดลออ
กระทั่งในกล่องชอล์กก็ยังไม่เว้น และผลของมันก็เป็นอย่างที่คิดไว้แต่ต้น เขายืดตัวขึ้นด้วยท่าทางทรงภูมิ

แว่นตาของเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย 100%!

นักศึกษาคนล่าสุดของยุกาว่าเดินเข้ามาพอดี หนุ่มน้อยผมสั้นเกรียนที่ดูเหมือนว่ายุกาว่าจะจำชื่อเจ้าตัวไม่ได้สักที รู้แต่ขึ้นต้นด้วย 'วา' หรือ 'ทา' อะไรสักอย่าง เด็กคนนี้เขียนเปเปอร์เกี่ยวกับ คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าได้น่าสนใจมากในปีที่ผ่านมานี่

โชคดีที่เขาไม่ต้องกระอักกระอ่วนใจไปมากกว่านี้ ที่จะต้องเรียกชื่อที่ดันจำไม่ค่อยได้ เพราะเมื่อเจ้าตัวเหลือบมาเห็นเขาเข้า ก็ทำความเคารพ พร้อมกับทักทายอย่างเบิกบาน "วันนี้ท่าทางจะเป็นวันดีนะครับอาจารย์"

"วิเศษเลยล่ะ" ถ้าเพียงแต่จะมีแว่นตา... "เธอเห็น..."

"ใช่ไหมล่ะครับ!" เจ้าลูกศิษย์ส่งเสียงขัดขึ้นทันควันอย่างร่าเริง แถมยัดกระดาษปึกเบ้อเริ่มที่เย็บมาอย่างเรียบร้อยเข้าใส่มือยุกาว่าอย่างว่องไว "นี่เปเปอร์ผม พร้อมส่งตรวจแล้วล่ะครับ ผมค่อนข้างมั่นใจกับงานชิ้นนี้จริงๆ นะครับ อาจารย์"

ยุกาว่ากวาดตามองชื่อที่เขียนไว้ข้างหน้าสุด 'ยามาโมโตะ เรน' หมดปัญหาเรื่องนึกชื่อไม่ออกไปหนึ่ง
"ผมจะรีบตรวจให้เร็วที่สุดแล้วกัน เรนคุง" ยุกาว่ายิ้ม ในขณะที่เรนคุงนั้นยิ้มกว้างกว่าเป็นแยกเขี้ยวเลยทีเดียว ก่อนจะพูดต่อว่า "ผมคิดว่าผมเห็นภรรยาอาจารย์ เดินไปที่ตึกอนุบาลนะครับ อาจารย์ลืมไปรับเมงุมิจังอีกครั้งแล้วหรือเปล่า?

"ไม่นะ วันนี้เป็น 'เวร' ของเธอต่างหาก ที่จะไปรับเมงุมิ" ยุกาว่าตอบกลับไปด้วยเสียงเรื่อยๆ เรื่องขี้ลืมนั่น ไม่ใช่เขาสักหน่อย อย่างน้อยเขาก็จำวันที่ต้องไปรับลูกสาวได้แม่น แต่เพื่อความมั่นใจ ยุกาว่าเลยลองทบทวนวันอีกครั้ง วันจันทร์ วันพฤหัส และก็วันศุกร์ และวันนี้ก็เป็นวันอังคาร ดังนั้นนี่ไม่ใช่ 'ตาเขา' แน่นอน!

"พ่อขา"

ยุกาว่าเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ยิ้มอย่างอดไม่ได้ เมื่อเห็นลูกสาววัยหกขวบกระโดดเข้ามาในห้องตามด้วยผู้เป็นแม่ คาโอรุมองมาที่เขาพลางนิ่วหน้า "นี่ยังไม่พร้อมกลับบ้านอีกหรือคะ คุณ?"

"ใช่!" ยุกาว่าตอบด้วยเสียงไร้อารมณ์ "ผมกำลังหาแว่นตาอยู่ มันหายไปไหนไม่รู้"

เรนกับคาโอรุหันมามองหน้ากัน แล้วทั้งคู่ก็กลอกตาไปมา  "ผมต้องกลับบ้านแล้วล่ะครับ อาจารย์"
หลังจากนั้นเรนเอ่ยขึ้นต่อว่า
"อาจารย์น่าจะหวีผมสักหน่อยนะครับ ก่อนที่ใครจะเข้าใจผิดว่าเป็น อัลเบิร์ต ไอสไตล์"

ยุกาว่าขมวดคิ้วทันที ผมของเขาก็ยังไม่ได้หงอกเป็นสีเทาสักหน่อยนี่นา!

เมงุมิหัวเราะกิ๊กขณะที่เกาะขากางเกงผู้เป็นพ่อ "พ่อขา ถ้าหนูบอกได้ว่าแว่นตาอยู่ที่ไหน พ่อจะซื้อชุดทดลองเคมีให้หนูได้หรือเปล่า?"

"แม่ขอปฏิเสธ!" คาโอรุค้านเสียงแข็ง "โต๊ะกินข้าวบ้านเรามีรอยไหม้มากพอแล้ว!"

"ได้เลยลูก" ยุกาว่าตอบยิ้มๆ "ตราบเท่าที่ลูกสัญญาว่า จะไม่ทำกรดกระเด็นเลอะเทอะบนโต๊ะของแม่อีก
ถึงตอนนั้นแล้วเดี๋ยวพ่อจะสอนวิธีทำแมกนีเซ๊ยมซัลเฟตให้ด้วย"

"ตกลงค่ะ" เมงุมิรับปากด้วยเสียงร่าเริง แม่หนูดึงเสื้อกาวน์ของพ่อ แล้วก็ว่า "หนูจะร่ายมนต์เดี๋ยวนี้ แล้วคำตอบก็จะออกมา..."

เรื่องชอบเล่นสนุกแบบนี้ไม่ได้มาจากยุกาว่าแน่ๆ เรื่องเวทมนต์ คาถา แฟนตาซีทั้งหลายมาจากทางคาโอรุล้วนๆ

เมงุมิเริ่มงึมงำเป็นภาษาที่ฟังไม่ออก แล้วก็ยิ้มกว้าง "หนูจะกระซิบบอกเดี๋ยวนี้ล่ะนะ ก้มลงมาสิคะพ่อ!"

คาโอรุที่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ได้แต่หัวเราะขณะที่หยิบโอเวอร์โค้ทของสามีจากราวมาถือไว้
แล้วก็ยืนรอให้ลูกสาวกับผู้เป็นพ่อจัดการเรื่องให้เสร็จสิ้น "รีบหน่อยจ๊ะ เมงุมิ คุณพ่อหนูมองอะไรไม่
เห็นแน่ ถ้าไม่มีแว่นนี่น่ะ"

เมงุมิตอนนี้เอียงตัวอยู่ใกล้หูของยุกาว่า ทันทีทันใดนั้น แม่หนูก็คว้าอะไรบางอย่างได้
แล้วก็ดึงออกมาจากบนศีรษะของผู้เป็นพ่อ "ใช่แล้ว! อยู่นี่ไงคะ พ่อ"

ยุกาว่าได้แต่ตะลึงมองแว่นตาตัวเอง กระพริบตาปริบๆ แบบงงๆ ดูสิ่งที่กำอยู่ในมือเล็กๆ ของลูกสาว คาโอรุเอาแต่หัวเราะก่อนจะนิ่วหน้ามองหัวยุ่งเหยิงของสามีอย่างแสนรัก "ก็อยู่ที่คุณมาตั้งนานแล้ว"

"อืมม์ ใช่ อยู่นี่แล้ว" ยุกาว่ายอมรับ ลูบคางไปมาก่อนจะเก็บแว่นตาใส่กระเป๋าเสื้อที่เขาชอบใส่มันอยู่ในนั้นเป็นประจำ

เอาน่า อย่างน้อยเพียงสองคนที่มาแกล้งหลอกเขาได้สำเร็จ ก็เป็นครอบครัวของเขาเอง

-------------------------------------------------------------------------

ไปเจอแฟนฟิคมาค่ะ เลยขออนุญาติเจ้าของแปลเล่นแก้เครียด
เรื่องน่ารักดี เขียนให้ยุกาว่าเซ็นเซมีลูกสาวกับอุทซึมิจัง
หนูเมงุมิน่ารักมาก เหมือนป่าป๊าตรงชอบวิทยาศาสตร์ซะด้วย
(แต่อย่ากวนประสาทเหมือนด้วยนะลูก ^^") น่ารักตรง
professor แกต้องผลัดไปกันไปรับลูกกับอุทซึมินี่แหล่ะ

(ว่าแล้วก็อยากวาดรูปยุกาว่าเซ็นเซอุ้มหนูเมงุมิน้อย)

คุยกับคนเขียนมา บอกว่าอิมเมจของเมงุมิจังมากจากตัวการ์ตูนเรื่อง
Petshop of horrors ค่ะ ตอนที่มีชื่อว่า Dice นี่เอง
แม่หนูคือ Lady lucky ในเรื่อง เด็กผู้หญิงที่ท่านเคาท์มอบให้
ชายจรจัด ที่รับเด็กมาเป็นลูกแบบงงๆ ว่าตูไปไข่ทิ้งไว้เมื่อไหร่ lol
พูดถึง Petshop of horrors แล้วเป็นการ์ตูนที่ชอบมากเลยค่ะ
มาเรียนที่นี่แล้วคณะวิทย์มีงานหนังสือ มีคนเอามาขายลดราคา
รีบซื้อเก็บทันที เป็นเรื่องของร้านค้าสัตว์ลึกลับในไชน่าทาวน์
ที่เจ้าของเป็นหนุ่มจีนรูปงาม ซึ่งใครๆก็เรียกว่า เคาท์ดี เพราะได้
บรรดาศักดิ์เคาท์มาจากรุ่นปู่ บรรดาลูกค้าที่ซื้อสัตว์จากร้านนี้ไป
ก็ล้วนแต่ประสบชะตากรรมต่างๆกัน เรื่องลึกลับ ปนตลกร้าย
แอบวายด้วยต่างหาก

Lady lucky ที่เป็นต้นแบบ เมงุมิจัง น่ารักดี กำลังอยากให้แม่หนู

ผมสีอ่อนๆเป็นลอนน้อยๆ เหมือนเซ็นเซอยู่เลย 

trust you (PV rip) - 伊藤由奈Yuna Ito

วันนี้เปิด trust you นะคะ ได้ PV rip มาแล้ว แต่ยังไม่ได้ PV แบบ HQ

ถ้าได้เมื่อไหร่จะแปะบล็อคอย่างด่วนเลยค่ะ