molecularkitten

ในบรรดาการ์ตูนที่เค้าอ่านนั้น ถ้าจะจำแนกคร่าวๆก็อาจจะได้ดังนี้

ประเภทอ่านปุ๊ป ต้องวิ่งไปซื้อมาขึ้นหิ้ง เทิดทูนบูชา....
Death note, FMA, Nodame Cantabile
ประเภทที่อ่านแล้ว อยากอ่านต่อ แต่ไม่อยากซื้อเก็บ....
กินทามะ, One piece
ประเภทที่บิ้วอารมณ์ไงก็ไม่ขึ้น หรือเอาไว้ว่าไม่มีไรจะอ่านแล้ว ถึงจะ
เอามากล้ำกลืนฝืนทนอีกรอบ....
Bleach, ยอดเชพ ครัวท่านทูต
ประเภทที่ไม่แตะเลย...
ตาหวานทั้งหลายย....(ขอลาตายดีกว่า T____T)

ส่วนเรื่อง คุโรซากิ บริษัทรับส่งศพนี้ จัดอยู่ในประเภทอยากอ่านต่อ แต่ไม่อยาก
ซื้อเก็บ ตอนแรกก็เกือบๆแล้วล่ะ เพราะไปร้านแล้วรำคาญ มีแต่คนยืม ไม่ได้อ่าน
สักที แต่ก็ต้องยั้งใจไว้ก่อน เดี๋ยวนี้การ์ตูนก็ไม่ใช่ว่าถูก ถ้าพลาดขึ้นมา ไม่ได้หมาย
ถึงแค่ 45 บาท แต่จะเหมือนได้ขยะไร้ประโยชน์มาหนึ่งชิ้น จะทิ้งก็เสียดาย จะขาย
ก็มะค่อยจะได้ตังค์ (เหมือนโคนันอ่ะฮะ ข้าพเจ้าซื้อมาได้ตั้ง 38 เล่ม จน ณ บัดnow
ชักเริ่มหมดใจกะมันละ 38 คูณ 35 ไม่อยากคำนวณตังค์ให้ช้ำใจเลย ถ้าเฮียโกโช
แกชอบไปเที่ยวทะเล ก็น่าจะบอกกันตั้งกะทีแรก ไม่น่าง้าวหลงซื้อเลยตู T_____T)

สำหรับเรื่อง คุโรซากินี้ หน้าปกน่าสนใจมาก แนวดี ชิ้นส่วนคน เหมือนหุ่นกระบอก
เป็นท่อนๆ (แต่ขอบอกว่า ลายเส้นข้างในมันมะใช่อย่างปกเล้ยยย)

เป็นเรื่องของนศ.มหาวิทยาลัยพุทธศาสนา ที่มารวกลุ่มกันจัดตั้งบริษัทรับส่งศพ
คือง่า....ถ้ามันรับส่งศพกันธรรมดาก็ไม่เป็นไรหรอกนะ เพราะมีคนตาย ญาติๆ
ก็อาจจะต้องใช้บริการที่ว่านี้บ้าง แต่สำหรับอีบริษัทนี้ นายจ้างที่ว่า มันไม่ใช่ญาติ

แต่เป็นศพนั่นล่ะ! ศพที่เจ้าพวกนี้ต้องขนนั่นเอง

ส่วนจะเจรจาว่าความกันยังไงก็ไม่ยาก เพราะในบริษัทก็มีแต่พวกป่วงๆแปลกๆ
ทั้งนั้น อยางคนที่มีสัมผัสที่หก สามารถคุยกับวิญญาณได้ คนที่มีความสามารถใน
การดาวน์ซิ่งหาศพ คนที่สามารถคุยกับหุ่นมือได้ เหมือนมีสองคนในร่างเดียว
(เค้าบอกว่าอีหุ่นนั่นมันเป็นมนุษย์ต่างดาวแน่ะ...เอาเข้าไป -_-") แล้วก็คนที่มี
ความสามารถในการตกแต่งศพ (อันนี้ค่อยเป็นผู้เป็นคนหน่อย) โดยมีอาเจ๊สาว
แว่น(สุดยอด!)ใจกล้า ขาใหญ่ เป็นแม่งาน

พวกเค้าก็หาศพกันไป เจอศพก็คุยกับศพ ศพอยากให้ทำไรก็ทำ ส่วนค่าจ้างค่าออน
ก็แล้วแต่ดวง...เฮ้ยยย...พูดจริงนะเนี่ย ตรงนี้อ่ะ ที่เราว่ามันไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไร
เพราะคนม่องไปแล้ว จะเอาไรมาให้ได้ล่ะ ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกไร้ญาติซะด้วย
แต่ก็มีบ้างนะที่ศพบอกว่า ทำงานเสร็จแล้ว จะขนเฟอร์นิเจอร์ในห้องเค้าไปขาย
ก็ได้ (เว่อร์ซะให้เพียงพอ -_-)

แต่อ่านการ์ตูนสยอง จะมาเอาเหตุเอาผลก็ใช่ที่ สำหรับเรื่องสยองนี่ เราว่ามันไม่
เท่าไหร่นะ เพราะศพมันลุกได้แบบซอมบี้เลย (ซึ่งเป็นเป็นความตั้งใจของผู้เขียน
เอง ที่บอกว่าอยากเขียนการ์ตูนสยองแบบโบราณๆ ผีลุกเดินได้ไรงั้น) แต่ความ
ชวนแหวะนี่ให้เต็มที่เลย ศพเป็นศพ เลือดเป็นเลือด เละเป็นเละ เห็นกันจะๆ
ไม่มีเซ็นเซ่อร์ เหอ เหอ เหอ (---> แล้วดิฉันก็โรคจิตพอที่จะเอามาอ่านตอนกิน
ข้าวด้วยอีกนะ -_-)

อ่านไป ชักนึกถึงสมัยเรียนอนาโตมี พอดีคณะเราไม่ต้องเรียนแบบผ่าเอง
แต่มาดู demon ที่เค้าตั้งไว้ให้เฉยๆ อย่างเรียนระบบไหน ก็จะมีอวัยวะอันนั้น
หั่นแล้วเรียบร้อยวางบนถาด ให้หยิบฉวยได้ตามสบาย แต่ข้าพเจ้าไม่หยิบหรอกนะ
เหม็น....ก็ดูๆจดๆ วาดๆลงสมุดไป สุขสุดๆก็ตรงได้วาดรูปนี่แหล่ะ เกือบโดน
เพื่อนเบิ๊ดกะโหลก...เค้าให้เมิงมาดู demon ไม่ได้ให้มาดรอว์อิ้ง 555...(----> แต่
พอตอนสอบก็มายืมของกุ ชิ...)

สังเกตการ์ตูนเกี่ยวกับวิญญาณหลายเล่มของญี่ปุ่น คติ ความเชื่อหลายๆเค้า
เหมือนของไทยเลยค่ะ สรุปรวมๆคือ ผู้ตายที่ไปแบบไม่ทันตั้งเนื้อตั้งตัว มักจะ
มีความอาลัยอาวรณ์หลงเหลืออยู่ หรือที่เรียกว่ายังไม่หมดห่วง วิญญาณจึงยัง
วนเวียนอยู่ไม่ไปไหน จนกว่าจะตัดห่วงได้หมด

โบราณเค้าถึงว่าอ่ะค่ะ ว่าตอนจะตาย ก็ให้นึกถึงคุณพระคุณเจ้า บางคนสวดมนต์
ให้คนป่วยใกล้ตายด้วยซ้ำ เชื่อว่าจะทำให้ดวงจิตสงบ ไปสู่ที่ดีๆ ไม่อาลัยอาวรณ์
ในโลกเก่า

อ่านมาสามเล่ม จะว่าสนุกมากๆล่ะก็ไม่ใช่ แต่ก็ไม่ถึงกะน่าเบื่อมาก ถ้าเป็นคน
ที่ไม่รังเกียจวิธีการดำเนินเรื่องแบบอืดๆอ่ะนะ

แต่ถ้ารับไม่ได้กะเหล่าศพๆทั้งหลายที่มีมาให้เห็นจะๆ ก็ผ่านไปอ่านเรื่องอื่น
ให้เจริญหูเจริญตาเถอะ เรื่องนี้ไม่เหมาะกะทั่นแหงมๆ

ปล. ถ้าพูดถึงศพ เราว่าศพในเรื่องไซโคเมทเล่อร์เอย์จิ หลอนกว่านะ (ไม่หลอน
อย่างเดียว ฮาอีกต่างหาก ว่างๆจะเอามารีวิวละกัน)

edit @ 25 Nov 2007 18:20:51 by molecularkitten