molecularkitten

เค้าไปเอาเรื่องนี้มาอ่าน ก็ตอนช่วงที่มีตัดสินคดีหมอวิสุทธิ์พอดี เนื่องจากถกกันในวงข้าวกลางวันกับคุณพีเกี่ยวกับทัศนคติเรื่อง การประหารชีวิตนักโทษในกลุ่มประเทศที่เจริญแล้ว ที่มีบางฝ่ายออกมาให้ความเห็นว่าควรยกเลิก แล้วเลยลามไปถึงเรื่องDeath note ด้วย ที่คุณพีมีความเห็นว่า 'ถ้าเราไม่รู้สึกอย่างไลท์บ้างสักนิด ก็คงไม่มีกลุ่มคนที่เอาใจช่วยไลท์ตั้งแต่ต้นจนจบหรอก'

แน่นอนว่าเค้าไม่เคยเห็นด้วยกะป๋าไลท์ เรื่องเอา DN มาประหารคนตามใจชอบ (แต่เรื่องเห็นแก่ความหล่อของฮีล่ะก้อ ใช่! >_<) แต่ก็ปฏิเสธคุณพีไม่ได้เลยว่า บางเวลาที่อ่านเจอคดีโหดๆ ตามหน้าหนังสือพิมพ์ โดยเฉพาะคดีเกี่ยวกับเด็กและผู้หญิงนั้น เค้าก็ชักคันไม้คันมือ อยากได้ DN มาไว้ใช้สักเล่มเหมือนกัน

เนื้อเรื่องของ 'นักโทษประหาร 042' หรือ Shikeishu 042 ในภาคภาษาญี่ปุ่น นี่ก็เหมือนกัน เรื่องมันเกิดเพราะแนวความคิดที่อยากจะศึกษาวิจัยว่านักโทษที่ก่อคดีอุฉกรรจ์ร้ายแรงนั้น ถ้าเค้าได้มีโอกาสกลับไปใช้ชีวิตได้ตามปกติในสังคม พฤติกรรมของเค้าเหล่านั้นจะมีแนวโน้มไปในทางใด....เมื่อมีโจทย์เป็นเช่นนี้ ดร.ชีนะ นักวิจัยหนุ่มน้อย จึงเลือกเอานักโทษประหารที่ต้องคดีร้ายแรงฆ่าคนไปแล้วถึงเจ็ดศพ อย่างหมายเลข 042 มาทำการฝังไมโครชิพที่ศีรษะ ก่อนจะอนุญาติให้ไปใช้ชีวิตเป็นภารโรงอยู่ใน ร.ร. ม.ปลายภายใต้การดูแล และสังเกตพฤติกรรมอย่างใกล้ชิดของทีมวิจัยดร.ชีนะและผู้คุมจากเรือนจำ

ฟังเรื่องย่อแล้ว เค้าจินตนาการไปแล้วว่าเนื้อเรื่องต้องเครียด และกดดันไม่แพ้ DN แต่พระเจ้าช่วย กล้วยแขกทอด....นักโทษประหาร 042 กลับดำเนินเรื่องราวสไตล์แบบการ์ตูนผู้หญิง เกือบจะ...100%

ตั้งกะฉากที่ 042....ได้รู้จักกับนร.สาวสุดน่ารัก แต่ตาบอด เลยมีโอกาสได้ช่วยเธอ หรือว่า มีเรื่องปิ๊งปั้งกันกับอาสาสมัครหญิงที่มาดูแลนร.หญิงตาบอด หรือว่าซีนน่ารักๆ อย่างกระต่ายถูกทิ้งกับ 042

นี่ยังไม่นับฉาก Y เซอร์วิส ในเรื่องอีกนะ ก็อีตาชีนะ กับ 042 นี่มัน....
อ่านไปๆ ได้ยินเสียงต่อม Y แตกดัง โพละ....โพละ....โพละ...เป็นระยะๆเอ้า....เซอร์วิส กันซะให้เพียงพอ (- -")

เมื่อพลิกไปดูผู้เขียน ก็ถึงบ้างอ้อเลยฉับพลัน Yua Kotegawa ที่แท้ก็เป็นผู้หญิงนี่เอง ถึงได้เขียนออกมาในสไตล์แบบนี้ ไม่ใช่ไม่ดีนะคะ แต่มันอดนึกไม่ได้ว่า เสียดายพล็อตเรื่องดีๆแบบนี้ ถ้าได้นักเขียนอย่าง ซึงุมิ โอบะ แห่ง DN หรือ อาจารย์วัว แห่ง FMA เราอาจจะได้อ่านอะไรซีเรียส มันส์หยด กวานี้เป็นไหนๆ

แต่กระนั้นก็ยังมีซีนสะเทือนใจและเรียกน้ำตาได้ไม่น้อย อย่างตอน
ที่ 042 ต้องเผชิญหน้ากับญาติของผู้เสียชีวิตที่เค้าฆ่าไป หรือตอนที่ 042 ต้องไปเป็นพยานในคดีทารุณกรรมผู้ต้องหาโดยมิชอบของตำรวจ ทนายฝ่ายจำเลยกวนทีนมากกกก จนอยากโดดถีบเลยล่ะ

และเมื่ออ่านจบแล้ว เราเองก็รู้สึกกับโทษประหารไม่ต่างจาก DN เท่าไรนักว่ามันเป็นสิ่งโหดร้าย ที่ยังมีค่าพอที่จะมีอยู่

เพราะญาติของผู้เสียชีวิตนั้น ก็ได้รับความโหดร้ายไม่ต่างจากโทษประหารเช่นเดียวกัน