molecularkitten

แง่มๆ เนื่องในวันแม่ วันนี้เลยเม้าท์ถึงแม่หน่อย
แบบ...เมื่อวานนอนๆอยู่ แม่ก็โทรมา ตั้งกะ 9 โมงเช้าเลย
โทรมาสวัสดีวันแม่.....
เป็นลูกที่ดีจริงๆเลยกรู....(=_=)

ท่าทางแม่จะอยากให้กลับบ้าน มีการกดดันกันด้วย
คำพูดเล็กน้อย(เหรอ...?) "พี่เมย์ก็กลับ ไอ่เอก็กลับ....กลับมา
กันหมดเลย" (แล้วเอ็งล่ะ ทำไมไม่กลับ?)
ก่อนจะตบท้าย
"แม่ก็ไม่ได้อะไรมากหรอกลูก เรียนหนังสือไปเถอะ"

เออ....ตรงนี้เราก็เข้าใจแม่นะ ไอ่การที่ลูกหายหัวไปครึ่งปีไม่
กลับบ้านเนี่ย สำหรับคนเป็นแม่คนเนี่ย มันก็หนักหนาอยู่

ก็ว่าจะแพลนกลับอยู่เหมือนกัน แต่ติดตรงที่ lab มันไม่ออกสักที
จะกลับก็ห่วงหน้าพะวงหลัง แล้วเราไม่ชอบกลับบ้าน 3-4 วัน
นั่งรถไฟไม่คุ้มปวดตรูดอ่ะ กลับทีก็ล่อเป็นอาทิตย์เลย (อย่างต่ำ)

เลยตั้งใจว่าถ้าทำ lab ออก มีแววจบเมื่อไรถึงจะกลับ....
(สงสัยคงไม่ได้กลับตลอดชาติ T_T)

พูดถึงเป็นแม่คนเนี่ย จัดเป็นงานที่ยากสุดในความคิดเราเลยนะคะ
อย่างงานรัฐมนตรี หมอ ทนาย ไปจนคนกวาดถนน ใครๆก็ทำแทน
เราได้ทั้งนั้นแหล่ะ

ยกเว้นงานเป็นแม่ ใครทำแทนก็ไม่ได้

ดังนั้น แม่ที่เป็นแม่บ้าน หรือเลี้ยงลูกอย่างเดียว
เรามองว่าเป็นงานที่มีคุณค่า และทำยากมากๆ

คิดดูดิ ขนาดแม่มีเราคนเดียวเนี่ย ยังเลี้ยงเหนื่อยชิบหายยยย
อุ้มแตงโมมาทั้งลูกตั้ง 9 เดือน จะทานอะไรก็ต้องระวัง
จะแต่งตัวก็ต้องยั้งคิด ไหนจะสุขภาพร่างกายที่เปลี่ยนไป
ทั้งกายภาพ ทั้งจิตใจอีก

ไม่นับเรื่องไอ้ความปวดตอนคลอดอีกนะเนี่ย (สยอง)

ที่ฮามาก คือ แม่เราตัวเล็กติ๊ดเดียวอ่ะค่ะ แต่อีลูกเนี่ยเกิดมา
ทั้งอ้วน ทั้งล่ำ ตัวเท่าควาย แม่บอกอุ้มไปไหนใครไม่เชื่อว่า
เป็นลูก นึกว่าแม่เป็นพี่เลี้ยงลูกฝรั่งที่ไหน (แล้วยิ่งอาเจ๊แก
แต่งตัวโทรมๆด้วยนี่นะ อิๆ)

เรื่องลูกฝรั่งนี่ก็เหมือนกัน แม่เลยหาเรื่องอำเราได้เรื่องหนึ่ง
เลย คือ อาเจ๊แกชอบบอกว่าเก็บเรามาได้ จากกองขยะหน้า ร.พ.
ภูมิพล พ่อแกนี่ล่ะ เก็บมาส่งให้ชั้นกับมือ (เป็นตุเป็นตะ)
ตอนนั้นเกาะฟ็อกซ์แลนด์แตกไง.....

เกาะอะไรนะแม่.....
เกาะฟ็อกซ์แลนด์...โอ๊ย แกไม่รู้อะไร....ตอนที่แท็ตเชอร์เป็น
นายกอังกฤษน่ะ เค้าเรียกนางสิงห์สั่งป่านะตอนนั้น สั่งบุกเกาะ
ฟ็อกซ์แลนด์ แล้วเกาะแตกน่ะ ฝรั่งหนีกัน เลยเอาแกมาทิ้งหน้า
ร.พ. ไง มดไต่เต็ม(ออกแนวดราม่า) แล้วพ่อแกก็ไปเก็บมาได้.......
(ย้อนกลับที่เดิม)

เออ...แล้วอีนี่ก็โง่ เกือบเชื่อด้วยนะตอนนั้น (ฉลาดแต่เด็ก...)
ถ้าไม่บังเอิญมานั่งคิด ฝรั่งทำไมมันหนีมาไกลจังวะ? ว่ายน้ำจาก
ฟ็อกซ์แลนด์มา กทม. นี่นะ แล้วชื่อเกาะก็ทะแม่ง ฝรั่งอะไรวะอยู่เกาะ?

เอาเหอะ....ตอนนั้นก็น่าเล่นอยู่หรอก เพราะตอนเล็กหัวเหลืองอ๋อย
มาก ใครเห็นใครก็ทักแหล่ะ แต่ตอนนี้นอกจากมรดกหัวสีน้ำตาล
ทอง (ซึ่งก็มาจากแม่นั่นหล่ะ สาวๆแกก็ผมสีนี้ น้าก็สีนี้ ยังมาบอกว่าไม่ใช่ลูกอีก) จากแม่ ก็ไม่มีอะไรใกล้ฝรั่งอีก กลับไปใกล้แขกแทน
ไปไหน เจอแขก แขกก็ทักว่าเป็นลูกแขกบ้านไหน....ฮ่วย เออ...
แขกก็แขกวะพอไปเล่าให้แม่ฟัง แกก็ว่า

"ตอนสาวๆ แถวบ้านเค้าก็เรียกชั้นว่า อีแขก นะ"

ขอบคุณ.....ไม่ใช่ลูกเลยนะเนี่ย ไม่ใช่เล้ยยยยยยยยยยยยยยยยย

(นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ชอบตี๋ หัวดำมาจนทุกวันนี้ แบบว่าชอบอะไร
ที่ตรงข้ามกับตนเองอ่ะ เก็บกด อิๆ)

แล้วตอนเล็กๆ แม่ก็ว่าเราเลี้ยงยากนิดหน่อย คือไม่ค่อยโยเย
นอกจากตอนพ่อไม่อยู่ จะร้องดัง ร้องนานมาก เคยร้องจนพ่อออกเวรกลับมา ต้องพาไปขี่จักรยานเล่นรอบหมู่บ้าน (ตอนตี 2 =_=)
ถึงจะหยุดร้อง กลับมานอน

นึกมาถึงตอนนี้แล้ว สำนึกบุญคุณพ่อแม่เลยอ่ะ เราเกลียดเด็ก
แล้วเลี้ยงเด็กมันง่ายซะที่ไหน โยเยก็เท่านั้น พ่อแม่เค้าก็ยัง
อดทนเลี้ยงเรามากันได้เน๊าะ ไหนจะค่าหมอ ค่านมอีก มีตังค์
ก็แล้วไป แต่ไอ้ที่กระเบียดกระเสียรเลี้ยงลูกนี่จิ อย่างพ่อเค้า
ตอนนั้นเงินเดือนทหารชั้นผู้น้อย มันก็ไม่กี่ร้อยเองนะ
(พ.ศ. 2523)

มาตอนนี้ เราเคยทำงานได้เงินเป็นหมื่น ยังไม่ค่อยจะอยากเชื่อ
เลยว่าจะเลี้ยงเด็กได้สักคน?

นี่เป็นเหตุผลหนึ่งนะ ที่เราไม่ค่อยจะอะไรเท่าไรเรื่องดื้อด้าน
หรือว่าแหกคอก เพราะก็รู้ว่าถ้าจะทำอะไรนอกลู่นอกทางจะ
ต้องมีคนที่รอเสียใจอยู่แล้วแน่ๆ 2 คน (เอร่อ...อาจจะโดยนิสัย
ส่วนตัวด้วยนิดหน่อยอ่ะนะ) ดังนั้น เรื่องที่พ่อกับแม่ฟ้องครู
ในสมุดพกบ่อยๆ ก็มักเป็นเรื่องทั่วไปอย่างเช่น
....พูดมาก....
....เฉื่อยแฉะ....
....ชอบผลัดวันประกันพรุ่ง....

....แล้วมันฟังดูเป็นเด็กดีที่ไหนวะเนี่ย ถามหน่อย..... =_=

ถึงตรงนี้เคยอ่านเจอมานะ บางคนถามว่า...ก็ไม่ได้ขอให้เกิดมาสักหน่อย...

ก็ถูกของเค้าแหล่ะ ตอนพ่อแม่เค้ามีเรา ไม่ได้เกิดจากความร้องขอของพวกเราหรอก
แต่.....

ถามหน่อยเถอะ แล้วที่เกิดมาเนี่ย ไม่ได้มีช่วงที่มีความสุข ช่วงที่ได้ทำอะไรสนุกๆได้ทำอะไรสะใจ แบบที่ถ้าไปเกิดเป็นอย่างอื่นที่ไม่ใช่คนแล้วคงไม่ได้ทำไม่ได้รู้สึกอย่างที่เป็นอยู่นี่บ้างเลยเหรอ?

แล้วที่ยังสามารถรู้สึกอย่างนั้นได้ทุกวันนี้ มีลมหายใจอยู่ทุกวันนี้
คิดว่าเป็นเพราะใครกัน?

ไม่ใช่ทวงบุญคุณนะคะ แต่การได้เกิดเป็นมนุษย์แล้ว ทางพุทธศาสนาถือว่าเป็นสัตว์ประเสริฐ มีสติปัญญา มีโอกาสได้บำเพ็ญธรรม
สั่งสมบารมี ได้เลือกทางเดินว่าจะไปเป็นแบบไหน จะนิพพานแบบ
ออกบวชในพุทธศาสนา หรือจะเอาดีทางโลก ก็ย่อมได้ทั้งนั้น

ไปเกิดเป็นเป็นสัตว์ชนิดอื่น ย่อมทำไม่ได้เช่นนี้ แม้กระทั่ง
เทพยดาอารักษ์ ก็ไม่อาจเลือกทางไปนิพพานได้ หากไม่ผ่านการออกบวชเป็นมนุษย์ก่อน
(ดูกาษานาคากันบ้างป่ะเนี่ย อิๆ)

มีโอกาสมาเกิดแล้ว จงรักษาไว้ให้ดี อย่าทำบุพการีเสียใจ ไม่ว่าบุพการีจะเป็นเช่นไร เพราะอย่างน้อย สิ่งที่เค้าทำไว้ให้คือ ให้โอกาสการเกิดมาเป็นมนุษย์ ส่วนทางเดินชีวิตนั้น ก็ให้เลือกด้วยตัวเองเป็นหลักเถิด

กลับมาเรื่องแม่บ้าง
ช่วงนี้คุณแม่เธอกำลังคลั่งไคล้ 'เมื่อดอกรักบาน' อยู่ค่ะ
(คงนึกถึงตัวเองสมัยสาวๆน่ะเซ่...จะมีอาไร้)
มีการโทรมาเม้าท์
"โอ้ยยยย....ชั้นชอบพี่กานต์มากเลย แบบ....อยากขอแลกได้ไหมอ่ะ
เอาพ่อแกกลับไปได้มะ คนฝั่งธนเหมือนกันนี่....เอาพ่อแกกลับไปเลยแล้วเอาพี่กานต์มาแทน"

เออ....แม่นะแม่ ถ้ามันแลกกันได้ง่ายๆ หนูก็ออเดอร์เซมไปมาจากญี่ปุ่นแล้วเซะ ไม่มานั่งหื่นอยู่หน้าคอมหยั่งทุกวันนี้หรอก

เห็นมะ....
ขนาดเรื่องคลั่งดารา ยังเหมือนกันเลย
สมเป็นแม่เป็นลูกกันจริงๆ ให้ตาย....:P