molecularkitten

พอดีว่าได้ไปแจมที่กระทู้นี้มา เลยชักคิดถึงละครเรื่องนี้ตะหงิดๆ
เราเป็นคนชอบดูละครพีเรียดมาก แล้วเรื่องนี้ก็จัดว่าเป็นพีเรียด
ที่ชอบมากที่สุด งานดีมากเท่าจะทำได้ในยุคนั้น (พ.ศ. 2538)
casting ตัวละครก็เริ่ด ขนาดไม่ได้เป็นแฟนกบกับศรรามนะ
ยังกรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆ พี่ไกร ไม่เป็นอันทำไร อิๆ ตอนนั้นจำได้ว่า
อยู่ ม. 3 พอเข้า ม. 4 ได้ ห้องสมุดมีนิยาย เลยเอามาอ่านซะเปรม
ไปเลย ถึงขั้นไปเอาพงศาวดารมาโน๊ตเลยนะ ว่าเหตุการณ์ไหน
เกิดเมื่อไร เดือนอะไร เราว่าคุณโสภาคเขียนดีตั้งแต่เป็นนิยาย
แล้วอ่ะค่ะ พอช่อง 7 เอามาทำ ก็ทำได้เริ่ดซะแมนแตนซะไม่มี
(แต่เดี๋ยวนี้เร้อ....หวังยาก) มิน่าเอาเอามารีรันใหม่อีกตั้ง 3-4
รอบ คนก็ดูกันอยู่ทุกรอบแหล่ะ

ที่เด่นอีกอย่างคือ เพลงประกอบ ไพเราะมากๆทั้ง 2 เพลงเลย
เพลงแรกคนคงจำได้ติดหู 'ออกศึกข้านึกแต่รบ' นั่นแหล่ะ
ส่วนเพลงนี้เป็น ending title เป็นเพลงคู่ เพราะมาก ฟังทีไร
จับใจเมื่อนั้น นึกถึงตอนที่แม่หญิงดาวเรืองยังเด็ก แล้วพี่ไกร
จับมือพาเดินเล่นในกรุง นึกถึงตอนที่ดาวเรืองโตเป็นสาว
แล้วมานั่งรอพี่ไกรที่ท่าน้ำวันงานศพแม่หญิงเยื้อนแล้วพี่ไกร
จำไม่ได้ นึกถึงตอนที่พี่ไกรพาเตย...เอ๊ย....ดาวเรืองไปนั่งเรือ
เก็บสายบัว (อย่างเดียว...จริงๆน่ะเหรอ >_<) นึกถึงวันที่พี่ไกร
มาขอดาวเรืองกับคุณพ่อกับคุณย่า นึกถึงวันเข้าหอที่เจ้าบ่าว
ต้องจากเจ้าสาวไปรบในคืนวันส่งตัว นึกถึงวันที่ต้องระหก
ระเหินบ้านแตกสาแหรกขาดออกจากกรุง นึกถึงวันที่ต้องลอบ
ลงเรือหนีพม่าอย่างทุลักทุเล แล้วก็นึกถึงวันที่ดาวเรืองได้เป็น
คุณหญิง ไปจนถึงวันที่พี่ไกรจากไปรบ แล้วเหลือกลับมาที่บ้าน
เพียงแค่ดาบเล่มเดียว.....

ฮือๆๆๆ......ซึ้ง T_T