molecularkitten

เมื่อวันเสาร์ เค้าไปเดิน B2S มา ตอนที่แถๆไปตรงมุมนิตยสาร ตปท.
ก็ไปเจอนิตยสารเกี่ยวกับดนตรีคลาสสิคเข้าเล่มหนึ่ง ชื่อ Symphony
เปิดดูก็เห็นเป็นแบบ 2 ภาษา มีทั้งไทย ทั้งอังกฤษ เล่มเดือนนี้ลงหน้าปก
เป็นนักเปียโนหนุ่ม คลื่นลูกใหม่ที่น่าจับตามองจากเอเชีย ชื่อ Yundi Li
อ่านเรื่องของพ่อคนนี้แล้ว ก็เลยนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา Piano-no Mori,
The perfect world of Kai หรือ ชื่อภาษาไทยว่า "วัยกระเตาะ ตึ่ง ตึง ตึ๊ง"
(ใครเป็นคนตั้งชื่อภาษาไทยวะ?...ถามหน่อย - -*)

ตัวเอก คือ อิจิโนเสะ ไค ก็เป็นนักเปียโนเหมือนกัน น้องไค เกิดที่ "ชายป่า"
ซึ่งถือเป็นแหล่งเสื่อมโทรมของเมือง เพราะเต็มไปด้วยกุ๊ย อันธพาล
แล้วก็สถานเริงรมย์ และไคก็เป็นลูกของ"เรจัง" หญิงบริการที่ชายป่านี้
นั่นเอง เรื่องนี้ทำให้ไค ถูกเพื่อนล้อบ่อยๆที่ร.ร. จนถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน
ก็หลายครั้ง แต่อย่าคิดว่าผู้เขียนเค้าจะให้น้องไคของเราเป็นเด็กเก็บกด
เคียดแค้น หรืออยู่ไหนนั่งร้องไห้น้อยเนื้อต่ำใจกับเรื่องนี้ไปเชียว เจ้าไค
ยังเป็นเด็กร่าเริง รื่นรมย์ ลั่นล้า ไม่ต่างกับเด็กทั่วไป ล้อมาก็ด่ากลับ
ต่อยมาก็เตะกลับ ถึงลูกถึงคน แต่ไม่ซีเรียสเลยสักครั้งเดียว บางทียัง
แอบเจ้าเล่ห์อีกแน่ะ "ให้ล้อเรื่องแม่เป็นโสเภณีก็ได้ แต่นายต้องกินเนื้อ
แทนชั้น OK?" (เจ้าไคโดนครูบังคับให้กินเนื้อที่เกลียด เลยไปบีบให้คู่
อาฆาตจอมตะกละอย่างเจ้าคิงปิงระ กินแทน ดูทำเข้า - -")

แต่เห็นเป็นเด็กอย่างนี้ ไม่ใช่ว่าเจ้าตัวน้อยนี่จะไม่คิดอะไรเลยนะคะ
ชีวิตของไค เปลี่ยนไปก็เพราะได้เจอกับ "ครูอะจิโนะ" ครูสอนดนตรี
ที่ ร.ร. อะจิโนะเคยเป็นนักเปียโนชื่อดัง แต่อุบัติเหตุทำให้เค้าต้อง
ออกจากวงการดนตรีไป และมีชีวิตอยู่ไปวันๆอย่างมืดมน แต่เมื่อ
ได้พบกับไค และยิ่งรู้ว่าไคผูกพันกับเปียโนร้างหลังหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้
ที่ชายป่า ก็เหมือนกับว่าชีวิตของเค้าได้พบกับแสงสว่างอีกครั้ง
อะจิโนะพาไคที่มีความสุขแค่ได้เล่นเปียโนร้างกลางป่า เข้าสู่โลก
กว้างแห่งดนตรีที่ยิ่งใหญ่ ตอนที่"เรจัง" ตัดสินใจจะให้ไคออกจาก
ชายป่า เพื่อตามครูอะจิโนะไป ไคที่อายุแค่ 10 ขวบ ให้คำตอบกับ
อะจิโนะไปว่า

" ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น ไม่ว่าเรจังจะว่ายังไง ผมจะไม่ห่างจากเรจังแน่นอน "
" แม่เค้าลำบากใจนะที่จะให้เธออยู่ชายป่า เด็กไม่สามารถเลือกพ่อแม่
หรือสถานที่เกิดได้ก็จริง แต่ครูก็เข้าใจความรู้สึกของแม่เธอ ดังนั้นเธอ
ก็ควรยอมบ้าง "
" ไม่เข้าใจอะไรเลย...ทั้งเรจัง ทั้งอะจิโนะ ไม่เข้าใจอะไรเล้ย.... "
เจ้าไคในวัย 10 ขวบส่ายหน้า พร้อมถอนหายใจ
" ผมห่างจากเรจังไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเป็นเด็กที่ไม่อยากห่างจากแม่....
แต่เพราะ ถ้าไม่อยูใกล้ ผมจะปกป้องเรจังไม่ได้ต่างหาก ถึงจะเป็นแม่
ก็เถอะ แต่ก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง อะจิโนะเป็นผู้ชายซะเปล่า แค่นี้ก็ไม่รู้
เชื่อเลย...." (มีเบะปากประกอบด้วยนะ)

โถ...ลูกเอ๊ย ตัวน้อยแค่นี้ยังคิดห่วงแม่แล้ว แล้วเจ้าไคก็ทำได้อย่างปากว่า
จริงๆนะคะ ไคยอมออกจากชายป่าก็จริง แต่ก็ไม่ยอมห่างจากเรจังด้วย
เค้าเรียนหนังสืออย่างหนัก ทำงานพิเศษเพื่อหาเงิน และซ้อมเปียโนไปด้วย
เวลานี้เจ้าไคโตเป็นหนุ่มน้อยแล้ว กำลังเข้าร่วมการแข่งขันเปียโนโชแปงโลก
ที่วอร์ซอ เหตุการณ์กำลังเข้มข้นน่าติดตามเชียวค่ะ เพราะงานนี้เจอแต่คู่
แข่งเขี้ยวๆทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็น มาเรีย นักเปียโนสาวน้อยจากฝรั่งเศสที่ทั้ง
สวยทั้งเก่ง หรือว่า ชูเฮ เพื่อนเก่าสมัยเด็กที่ฝีมือเยี่ยมสุดๆ แต่ที่เด่นสุดคงเป็น
ผังเฟย นักเปียโนหนุ่มจากจีนค่ะ ที่ประเดิมรอบแรกมาก็เล่นเอากรรมการ
และคนดูตกตะลึง เพราะฝีมือของเค้าเหมือน"ครูอะจิโนะ" สมัยที่โด่งดังยัง
กับโขกกันออกมา ผิดกันแค่ เปียโนของอะจิโนะนั้นทั้งลึกซึ้ง ทั้งอ่อนหวาน
แต่ผังเฟยกลับแสนเกรี้ยวกราด ราวกับจะประกาศให้รับรู้ถึงความทุกข์
ยากในใจที่เค้าเคยประสบมา เหตุการณ์จะเป็นยังไง คงต้องไปลุ้นกันใน
เล่มเอาเองแล้วล่ะค่ะ ^^

แล้ว ผังเฟย นี่เองที่เรารู้สึกว่าคล้ายกันกับ Yundi Li เลย เค้าเป็นนักเปีย
โนชาวจีนค่ะ เกิดที่แผ่นดินใหญ่ ชอบเครื่องดนตรี และเปียโนตั้งแต่เด็กๆ
จนคุณพ่อของเค้ายอมซื้อเปียโนให้เรียน ซึ่งสำหรับพนักงานบริษัทที่เป็น
ชนชั้นกลางธรรมดาแล้ว เปียโนนี่ถือเป็นของสิ้นเปลืองอย่างแรงเลยนะคะ
แต่ Yundi ก็ไม่ทำให้คุณพ่อ คุณแม่ และคุณครูของเค้าผิดหวังค่ะ ด้วยอายุ
เพียงแค่ 18 ปี เค้าคว้ารางวัลชนะเลิศเปียโนโชแปงโลกปี 2000 ที่จัดขึ้นที่
วอร์ซอ(รายการเดียวกับที่ไคกำลังแข่งอยู่ค่ะ) มาครองได้สำเร็จ หลังจากที่
ไม่มีผู้ใดเหมาะสมที่จะได้รับรางวัลที่ 1 มาก่อนเลย 15 ปีเต็ม ! Yundi Li เลย
ดังเพียงชั่วข้ามคืน กลายเป็นนักเปียโนหนุ่มน้อยที่น่าจับตามองที่สุด
เวลานี้เค้าก็อายุ 25 ปีเต็มแล้ว มีทั้งงานคอนเสิร์ต งานอัลบั้มส่วนตัว
และงานที่ได้ร่วมงานกับนักดนตรีเก่งๆ และคอนดักต์เตอร์ระดับโลกอีก
มากมาย ด้วยความที่เค้าอายุยังน้อย และหน้าตาดีด้วยนะคะ เลยมัก
ถูกมองและค่อนแคะว่า เหมือนป๊อบสตาร์ หรือร็อคสตาร์มากกว่า

แต่เท่าที่อ่านสัมภาษณ์เจ้าตัวเองดูไม่มีทีท่าว่าจะเดือดร้อนกับเรื่อง
นี้เท่าไร เพราะเค้าถือว่า อีกหลายปีจากนั้น งานเค้าจะเป็นตัวตัดสินเอง
ท่าทางเป็นหนุ่มหน้าหยก หล่อ เริ่ด เชิด มั่นไม่เบา และฝีมือก็ดูเหมือน
จะดีด้วยจิคะ ลอง search ดูเห็นนักวิจารณ์หลงใหลคลั่งไคล้กัน
มิใช่น้อย อนาคตยาวไกลแน่ พ่อหนุ่มคนนี้ ถ้าใครเคยฟังงานเค้าแล้ว
ช่วยบอกเราด้วยละกันนะคะว่าเป็นไงบ้าง ^^

ส่วนตัวตอนนี้ขอแว้บไปฟังเพลงเปียโนป่า ของน้องไคที่ http://www.piano-movie.jp/
ก่อนค่ะ เพิ่งทราบว่ามีเป็นอนิเมด้วย จากเพื่อนชาวพันติ๊บ (ต้องขอบ
คุณไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่า) ถ้าเป็นไปได้อยากฟังรัคมานินอฟ เปียโน คอนแชร์โต
No.3 ที่น้องไค เล่นกับวง M จัง อยากรู้ว่าจะเหมือนม้าพยศยังไง >_<
แล้วก็มูนไลท์ โซนาต้า ที่เล่นตอนแข่งด้วย เปียโนของไคนี่ทำให้รู้สึกว่า
ที่จริงแล้ว perfect world นี่ มันไม่ได้มีจริงอยู่แล้วในโลกนี้หรอกนะคะ

แต่อยู่ที่ว่าเราจะสร้างมันขึ้นมา จากมือของเราได้อย่างไรต่างหาก....

"เปียโนก็มีตามจำนวนนักเปียโนนั่นแหล่ะ
นั่นก็หมายความว่า "คำตอบที่ถูกต้อง" น่ะ ไม่มี
ความงามของแต่ละคน ก็คือ ศิลปะ
ถ้าไม่มีหัวใจ
ถ้าเสียงดนตรีไม่มีวิญญาณ
ถึงจะมีผีมือ หรือเทคนิคแค่ไหน
ก็ไม่สามารถกระทบจิตใจคนให้เคลื่อนไหวได้....."

Piano-no Mori : The perfect world of Kai
2002-2007 by Isshiki Makoto