molecularkitten

โคมัตสึ นานะ (20 ปี)

บ้านเกิดของฉัน

ล้อมรอบด้วยภูเขา
ไม่กว้างและไม่แคบ

ไม่เชิงชนบทแต่ก็ไม่เชิงเมืองใหญ่
ไม่ใช่ที่น่าท่องเที่ยวนัก

ฉันเป็นคนกลาง
ในจำนวนพี่น้องสามคน

พ่อแม่ไม่ร่ำรวยแต่ก็ไม่ยากจน
ถูกเลี้ยงมาแบบปล่อยๆไม่สนใจนัก

เรียนในโรงเรียนสตรี
ประจำจังหวัดธรรมดาๆ

ใกล้จะเรียนจบแล้ว....

โอซากิ นานะ (20 ปี)

ฉันไม่รู้หรอกว่าฉันเกิดที่ไหน

หน้าพ่อเป็นยังไงก็ไม่เคยเห็น
หน้าแม่ก็ลืมไปแล้ว

ตอนอายุ 4 ขวบก็ย้ายมาที่เมืองชายทะเลนี่

ถูกเลี้ยงมาในร้านอาหารเล็กๆของยาย
แล้วก็เติบโตมาพร้อมกับคำพูดประชดประชัน

ตอนนี้ทำงานหารายได้พิเศษอยู่

พร้อมๆกับทำความฝันให้เป็นจริง

......................................................

ไอ ยาซาว่า เริ่มเขียนเรื่องนานะ ลงในนิตยสาร Cookie
ตั้งแต่ปี 1999 ด้วยความคิดที่อยากเขียนเรื่องยาวเกี่ยว
กับหญิงสาว 2 คนที่ชื่อเหมือนกัน แต่มีบุคลิกต่างกันสุดขั้ว
และทั้งคู่ได้โคจรมาพบกัน เกิดเป็นเรื่องราวความผูกพัน
ของผู้หญิงสองคนขึ้นมา

เท่าที่เคยได้ยินมา พวกผู้ชายที่ได้อ่านการ์ตูนของ ไอ ยาซาว่า
มักบอกว่าการ์ตูนของเธอให้ความรู้สึกจริงจัง เครียดและกดดัน
ยังกับอ่าน 20th Century boys ยังไงยังงั้น ที่เป็นยังงี้ก็เพราะว่า
อ.ยาซาว่า สร้างตัวละครที่ไม่ได้มีแค่มิติเดียว เหมือนผ้าดำหรือ
ผ้าขาว แต่มีทั้งความรัก โลภ โกรธ หลง ทำถูกบ้าง ผิดบ้าง
ตามประสามนุษย์ปุถุชนธรรมดา ที่โดดเด่นมากที่สุดคือ
ตัวละครหญิงของเธอ ซึ่งทำให้เราหลงรักได้แทบทุกเรื่อง

ไม่ว่าจะเป็น NANA หรือ Paradise kiss จุดร่วมที่มีในตัวละคร
หญิงของเธอ คือ 'ความเข้มแข็ง' เพราะไม่ว่าเธอเหล่านั้นจะ
มีชะตากรรมเป็นอย่างไร ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนก็ต้องยืนหยัด
อยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง โดยเฉพาะในสังคมที่เพศชายยังเป็นใหญ่
อยู่มากอย่างญี่ปุ่น

...................................................

นี่ นานะ
จำตอนที่เราเจอกันได้ไหม?
ฉันเป็นคนเชื่อเรื่องโชคชะตา
มาแต่ไหนแต่ไรแล้วซะด้วยสิ
นี่ก็คงเป็นชะตาชีวิตของเราด้วยแน่ๆ
เธอจะหัวเราะก็ได้นะ

วิเวียน พิสตอล เซเว่นสตาร์
กาแฟใส่นม
เค้กที่มีสตอเบอรี่อยู่ข้างบน
แล้วก็ดอกบัว
ของที่นานะชอบไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย
สำหรับคนที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอย่างฉันแล้ว
รู้สึกว่ามันเท่ห์มากเลยล่ะ

นานะดูเหมือนแมวจรจัดที่หยิ่งและรักอิสระ
ที่บาดแผลยังไม่หายดีเลยนะ
สำหรับคนที่อ่อนต่อโลกอย่างฉันน่ะ
เรื่องแค่นี้ก็ถือว่าเท่ห์มากแล้วล่ะ
แต่ไม่รู้ว่าบาดแผลนั้นจะเจ็บขนาดไหนนะ

นี่ นานะ
ตอนนี้นานะคิดว่าตัวเองไม่มีบ้านเหรอ?
โต๊ะกินข้าวกับเก้าอี้ข้างหน้าต่าง
ตอนนั้นไง
นั่นแหล่ะบ้าน

โต๊ะกินข้าวกลายเป็นเวที
โทรศัพท์มือถือกลายเป็นไมโครโฟน
พระจันทร์ข้างแรมเป็นสปอตไลท์
คนที่จะใช้เวทมนตร์แบบนั้นได้
ในโลกนี้ก็มีแต่นานะเท่านั้นแหล่ะนะ

ถึงตอนนี้ฉันก็ยังเชื่ออย่างนั้น